Κύπρος - Το χέρι που σήκωσε την κουρτίνα

Σταύρος Χριστοδούλου

«Το μεγάλο παζάρι» ήταν ένα τηλεπαιχνίδι που γνώρισε δόξες στις αρχές της δεκαετίας του '90, όπου ο διαγωνιζόμενος, αναλόγως της απάντησης στο ερώτημα «το κουτί ή την κουρτίνα;», κέρδιζε κάποια δώρα. Το χειρότερο σενάριο ήταν να ανοίξει η κουρτίνα και να αποκαλυφθεί ο Ζονγκ, πράγμα που σήμαινε πως ο παίχτης αποχωρούσε με άδειες τσέπες για το σπίτι του. Όσο γκροτέσκ και να μοιάζει το παράδειγμα, κάπως έτσι πορευτήκαμε κι εμείς ως λαός πάνω από μισό αιώνα. Άνθρωποι καλών προθέσεων αλλά χωρίς καμία πολιτική ή διοικητική πείρα έφτιαξαν ένα κράτος προσαρμοσμένο στη λογική ενός νησιού που μετρούσε κάτι παραπάνω από μισό εκατομμύριο ενηλίκους.

Ενδοσκόπηση και αυτοκριτική

                     Με ελπίδα ή με αυτοκριτική;
Tης Μαρίας ΚατσουνάκηΤο συμβάν που ακολουθεί ήταν αντικείμενο συζήτησης σε παρέα πανεπιστημιακών. Μετέφεραν την εμπειρία συναδέλφου τους στο ΑΠΘ στη διάρκεια της τρίωρης αναστολής εργασίας που είχε ζητήσει η πρυτανεία, ώστε φοιτητές και προσωπικό να παρευρεθούν σε εκδήλωση-διαμαρτυρία για το οικονομικό αδιέξοδο του πανεπιστημίου και της χώρας εν γένει. Κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη στην Αθήνα με πρωτοβουλία του εδώ πρύτανη Θ. Πελεγρίνη.
Φοιτητής, που επεδίωκε επί εβδομάδες να συναντήσει δύο διδάσκοντες ώστε να λύσει απορίες για το μάθημα που διάβαζε, ύστερα από διαρκείς ατελέσφορες προσπάθειες (άλλοτε του έλεγαν δεν μπορώ, άλλοτε δεν τους έβρισκε) έκλεισε –επιτέλους– ραντεβού με έναν από τους δύο. Oταν όμως πήγε στο γραφείο του, εκείνος του απάντησε «τώρα δεν μπορώ». Ηταν η στιγμή που ο φοιτητής εξερράγη, έπαθε νευρικό κλονισμό και χρειάστηκαν πρώτες βοήθειες από άλλους παρόντες καθηγητές (μια καρέκλα, ένα ποτήρι νερό) για να ηρεμήσει και να συνέλθει.