Πηγή: ΑΜΠΕ |
ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΕΠΑΦΗ
Το ιστολόγιο Πενταλιά πήρε το όνομα
από το όμορφο και ομώνυμο χωριό της Κύπρου.
Για την επικοινωνία μαζί μας
είναι στη διάθεσή σας το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο:
pentalia74@gmail.com
από το όμορφο και ομώνυμο χωριό της Κύπρου.
Για την επικοινωνία μαζί μας
είναι στη διάθεσή σας το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο:
pentalia74@gmail.com
Affichage des articles dont le libellé est ΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΤΕΧΝΗ. Afficher tous les articles
Affichage des articles dont le libellé est ΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΤΕΧΝΗ. Afficher tous les articles
jeudi 3 mai 2012
Παγκόσμιο ρεκόρ στην αγορά έργων τέχνης η «Κραυγή» του Μουνχ
mercredi 25 avril 2012
Εμείς και ο Τσαρούχης
Του Κώστα ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
Ενσάρκωσε, τελικά, ο Γιάννης Τσαρούχης μία «περσόνα»; Ο χαρακτηρισμός
υποδηλώνει κάποιον, ο οποίος επιλέγει ένα πρόσωπο με το οποίο θέλει να
συστηθεί δημόσια· ένα προσωπείο που, αποκρύπτοντας την ιδιωτική
καθημερινότητα και τις μύχιες σκέψεις εκείνου που καλύπτεται πίσω του,
τον ταυτίζει με ένα επίκτητο διακριτικό γνώρισμα, αυτό που το προσωπείο
υποδηλώνει· μια συμπεριφορά, ένα χαρακτήρα, αλλά και έναν κοινωνικό
ρόλο· ένα πρότυπο, με άλλα λόγια, προϊόν μιας συλλογικής
σύμβασης, που αποκρυσταλλώνει ή αντικατοπτρίζει παγιωμένες, άγραφες και
καθιερωμένες νόρμες. Έχουμε να κάνουμε εδώ με ένα είδος προβολής.
Είναι δύσκολο να υποστηρίξει κανείς πως ο Τσαρούχης έτρεφε την απαίτηση να εκπροσωπήσει κάτι περισσότερο από τον εαυτό του. Εντούτοις, δεν σιώπησε όταν του απευθύνθηκε ο λόγος και όταν τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν πάνω του και δεν απέφυγε γενικευτικές ρήσεις για το ελληνικό ίδιον. Ακόμα και σήμερα, εύκολα γνωμικά του, όπως αυτά για τη σχέση της Ελλάδας με κάποιαν ακαθόριστη «Ανατολή» και μίαν εξίσου σκιώδη «Δύση», ή απλοϊκές επισημάνσεις για αυτοεπιδιδόμενες επαγγελματικές και μη ιδιότητες, αναπαράγονται από τα χείλη πολλών σαν καταστάλαγμα σοφίας εν μέσω σοβαροφανών συζητήσεων. Όλα τούτα, στην πραγματικότητα, μέσα στην ευρεία απαίτηση για γοητευτικά αποφθέγματα, επισκιάζουν αυτά που ενέχουν ένα μεγαλύτερο ειδικό βάρος στο λόγο και, κυρίως, στην πρακτική του ζωγράφου.
Είναι δύσκολο να υποστηρίξει κανείς πως ο Τσαρούχης έτρεφε την απαίτηση να εκπροσωπήσει κάτι περισσότερο από τον εαυτό του. Εντούτοις, δεν σιώπησε όταν του απευθύνθηκε ο λόγος και όταν τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν πάνω του και δεν απέφυγε γενικευτικές ρήσεις για το ελληνικό ίδιον. Ακόμα και σήμερα, εύκολα γνωμικά του, όπως αυτά για τη σχέση της Ελλάδας με κάποιαν ακαθόριστη «Ανατολή» και μίαν εξίσου σκιώδη «Δύση», ή απλοϊκές επισημάνσεις για αυτοεπιδιδόμενες επαγγελματικές και μη ιδιότητες, αναπαράγονται από τα χείλη πολλών σαν καταστάλαγμα σοφίας εν μέσω σοβαροφανών συζητήσεων. Όλα τούτα, στην πραγματικότητα, μέσα στην ευρεία απαίτηση για γοητευτικά αποφθέγματα, επισκιάζουν αυτά που ενέχουν ένα μεγαλύτερο ειδικό βάρος στο λόγο και, κυρίως, στην πρακτική του ζωγράφου.
samedi 10 mars 2012
Στο εργαστήριο με τον Ν. Χατζηκυριάκο-Γκίκα, τον μεγάλο Έλληνα ζωγράφο
Στο εργαστήριο με τον Ν. Χατζηκυριάκο-Γκίκα
Μικροί ζωγράφοι στα ίχνη του σπουδαίου καλλιτέχνη της γενιάς του '30
Εκεί, απάνω στο παιχνίδι, έμεινα μερικές στιγμές ακίνητος, κοιτάζοντας προσεχτικά το χαλί. Και τότε μόνο γεννήθηκε μέσα μου και σιγά-σιγά μου επιβλήθηκε η ιδέα ενός χρώματος. Το χαλί όπου παίζαμε ήτανε κόκκινο. Τότε είδα και τα σχέδια που έκαναν οχτάγωνα μαύρα και άσπρα - και όχι πριν, όταν το διαλέξαμε επειδή μας φαινόντουσαν καταλληλότερα για να παίξουμε με βόλους. Ετσι έκανα για πρώτη φορά μια διάκριση και συνέλαβα, χωρίς να το ξέρω, την ύπαρξη της αφηρημένης έννοιας ενός χρώματος κι ενός σχήματος που ως τότε τα παρατηρούσα μόνο για την ενδεχόμενη χρησιμότητά τους».
samedi 28 janvier 2012
Όταν η κοινωνία μιμείται την τέχνη...
Μια κοινωνία - μίμος
Γράφει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος
Είχε ως φαίνεται δίκιο ο Οσκαρ Ουάιλντ με την επιφανειακή παραδοξολογία του: «Η ζωή μιμείται την τέχνη». Αν και είναι σαφώς βέβαιο πως από την αρχαιότητα και από το έπος ήδη η λογοτεχνία και αργότερα το θέατρο μιμούνταν την πράξη, δηλαδή την πραγματικότητα, με τον καιρό, όταν η τέχνη, το έπος, το μυθιστόρημα, το θέατρο κ.λπ. άρχισαν να κωδικοποιούν τη συνταγή τους, να δημιουργούν τα λογοτεχνικά πρότυπα, τους θεατρικούς τύπους και χαρακτήρες, η ζωή, η πραγματικότητα και η ιστορία, μεγάλη και μικρή, έβρισκαν στα καλούπια της τέχνης πρότυπα μιμήσεως. Ηδη ο μαθητής του Αριστοτέλη, ο Θεόφραστος, διάδοχός του στο Λύκειο, βοτανολόγος στην ειδίκευσή του, ως χόμπι καλλιεργούσε την ανθρώπινη χαρακτηρολογική τυποποίηση. Ετσι, μας κληροδότησε τους «Χαρακτήρες» που εν συνεχεία τροφοδότησαν σειρά ανάλογων από τον Λαμπριγιέρ έως τον δικό μας Λασκαράτο.
Inscription à :
Articles (Atom)