ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΕΠΑΦΗ

Το ιστολόγιο Πενταλιά πήρε το όνομα
από το όμορφο και ομώνυμο χωριό της Κύπρου.
Για την επικοινωνία μαζί μας
είναι στη διάθεσή σας το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο:
pentalia74@gmail.com

Affichage des articles dont le libellé est ΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΤΕΧΝΗ. Afficher tous les articles
Affichage des articles dont le libellé est ΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΤΕΧΝΗ. Afficher tous les articles

jeudi 3 mai 2012

Παγκόσμιο ρεκόρ στην αγορά έργων τέχνης η «Κραυγή» του Μουνχ






Μία από τις τέσσερις εκδοχές της περίφημης «Κραυγής» του Εντβαρντ Μουνχ έσπασε παγκόσμιο ρεκόρ στην αγορά έργων τέχνης, καθώς δημοπρατήθηκε από τον οίκο Sotheby’s για 119.92 εκατομμύρια δολάρια.Το σπουδαίο έργο του Νορβηγού ζωγράφου, δημιουργήθηκε το 1895 και απεικονίζει μία σχεδόν αφηρημένη ανδρική φιγούρα με το στόμα ανοιχτό και τα χέρια να ακουμπάνε τα αφτιά, μπροστά στο σκοτεινό ουρανό του Όσλο, που σαφώς υποδηλώνει μία απελπισμένη ανθρώπινη μορφή.
Πηγή: ΑΜΠΕ

mercredi 25 avril 2012

Εμείς και ο Τσαρούχης


  Του Κώστα ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

 Ενσάρκωσε, τελικά, ο Γιάννης Τσαρούχης μία «περσόνα»; Ο χαρακτηρισμός υποδηλώνει κάποιον, ο οποίος επιλέγει ένα πρόσωπο με το οποίο θέλει να συστηθεί δημόσια· ένα προσωπείο που, αποκρύπτοντας την ιδιωτική καθημερινότητα και τις μύχιες σκέψεις εκείνου που καλύπτεται πίσω του, τον ταυτίζει με ένα επίκτητο διακριτικό γνώρισμα, αυτό που το προσωπείο υποδηλώνει· μια συμπεριφορά, ένα χαρακτήρα, αλλά και έναν κοινωνικό ρόλο· ένα πρότυπο, με άλλα λόγια, προϊόν μιας συλλογικής σύμβασης, που αποκρυσταλλώνει ή αντικατοπτρίζει παγιωμένες, άγραφες και καθιερωμένες νόρμες. Έχουμε να κάνουμε εδώ με ένα είδος προβολής.
Είναι δύσκολο να υποστηρίξει κανείς πως ο Τσαρούχης έτρεφε την απαίτηση να εκπροσωπήσει κάτι περισσότερο από τον εαυτό του. Εντούτοις, δεν σιώπησε όταν του απευθύνθηκε ο λόγος και όταν τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν πάνω του και δεν απέφυγε γενικευτικές ρήσεις για το ελληνικό ίδιον. Ακόμα και σήμερα, εύκολα γνωμικά του, όπως αυτά για τη σχέση της Ελλάδας με κάποιαν ακαθόριστη «Ανατολή» και μίαν εξίσου σκιώδη «Δύση», ή απλοϊκές επισημάνσεις για αυτοεπιδιδόμενες επαγγελματικές και μη ιδιότητες, αναπαράγονται από τα χείλη πολλών σαν καταστάλαγμα σοφίας εν μέσω σοβαροφανών συζητήσεων. Όλα τούτα, στην πραγματικότητα, μέσα στην ευρεία απαίτηση για γοητευτικά αποφθέγματα, επισκιάζουν αυτά που ενέχουν ένα μεγαλύτερο ειδικό βάρος στο λόγο και, κυρίως, στην πρακτική του ζωγράφου.

samedi 10 mars 2012

Στο εργαστήριο με τον Ν. Χατζηκυριάκο-Γκίκα, τον μεγάλο Έλληνα ζωγράφο


Στο εργαστήριο με τον Ν. Χατζηκυριάκο-Γκίκα
Μικροί ζωγράφοι στα ίχνη του σπουδαίου καλλιτέχνη της γενιάς του '30
Στο εργαστήριο με τον Ν. Χατζηκυριάκο-Γκίκα



  «Με τα τέσσερα, απάνω σ' ένα χαλί, θυμάμαι για πρώτη φορά τον εαυτό μου. Ητανε, μου φαίνεται, μετά το φαΐ, στον αντρέ της κυρούλας μου, που καθότανε σ' ένα παλιό σπίτι της Πλάκας. Παίζαμε βόλους με τον ξάδελφό μου και για τούτο είχαμε διαλέξει το μεσαίο χαλί, που τα σχέδιά του έκαναν οχτάγωνα, για να βάλουμε τους βόλους.

Εκεί, απάνω στο παιχνίδι, έμεινα μερικές στιγμές ακίνητος, κοιτάζοντας προσεχτικά το χαλί. Και τότε μόνο γεννήθηκε μέσα μου και σιγά-σιγά μου επιβλήθηκε η ιδέα ενός χρώματος. Το χαλί όπου παίζαμε ήτανε κόκκινο. Τότε είδα και τα σχέδια που έκαναν οχτάγωνα μαύρα και άσπρα - και όχι πριν, όταν το διαλέξαμε επειδή μας φαινόντουσαν καταλληλότερα για να παίξουμε με βόλους. Ετσι έκανα για πρώτη φορά μια διάκριση και συνέλαβα, χωρίς να το ξέρω, την ύπαρξη της αφηρημένης έννοιας ενός χρώματος κι ενός σχήματος που ως τότε τα παρατηρούσα μόνο για την ενδεχόμενη χρησιμότητά τους».
(Ν. Χατζηκυριάκος-Γκίκας, «Το χαλί όπου παίζαμε ήτανε κόκκινο», Ικαρος, Αθήνα 1996)

samedi 28 janvier 2012

Όταν η κοινωνία μιμείται την τέχνη...

Μια κοινωνία - μίμος

 Γράφει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος

Είχε ως φαίνεται δίκιο ο Οσκαρ Ουάιλντ με την επιφανειακή παραδοξολογία του: «Η ζωή μιμείται την τέχνη». Αν και είναι σαφώς βέβαιο πως από την αρχαιότητα και από το έπος ήδη η λογοτεχνία και αργότερα το θέατρο μιμούνταν την πράξη, δηλαδή την πραγματικότητα, με τον καιρό, όταν η τέχνη, το έπος, το μυθιστόρημα, το θέατρο κ.λπ. άρχισαν να κωδικοποιούν τη συνταγή τους, να δημιουργούν τα λογοτεχνικά πρότυπα, τους θεατρικούς τύπους και χαρακτήρες, η ζωή, η πραγματικότητα και η ιστορία, μεγάλη και μικρή, έβρισκαν στα καλούπια της τέχνης πρότυπα μιμήσεως. Ηδη ο μαθητής του Αριστοτέλη, ο Θεόφραστος, διάδοχός του στο Λύκειο, βοτανολόγος στην ειδίκευσή του, ως χόμπι καλλιεργούσε την ανθρώπινη χαρακτηρολογική τυποποίηση. Ετσι, μας κληροδότησε τους «Χαρακτήρες» που εν συνεχεία τροφοδότησαν σειρά ανάλογων από τον Λαμπριγιέρ έως τον δικό μας Λασκαράτο.