Κύπρος - Δεν πρέπει να περιμένουμε από την πολιτική τάξη να αφουγκρασθεί το συμφέρον της κοινωνίας, πρέπει να αξιώσουμε τη συμμετοχή της βούλησής μας στην πολιτική διαδικασία

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Λάζαρος Μαύρος

 

Από τον Κρέοντα στους Ολιγάρχες

Δ Υ Ο ΣΤΙΧΟΥΣ από την «Αντιγόνη» του Σοφοκλέους, εκεί που ο ερωτευμένος με την καταδικασμένη κοπέλα του, ο Αίμων («έρως ανίκατε μάχαν») ματαίως προσπαθούσε να μεταπείσει τον ακόρεστης Εξουσίας αδίστακτο πατέρα του τον Κρέοντα, δανείζεται σήμερα η στήλη. Κι ένα σημαντικό απόσπασμα, δείγμα της Επανάστασης των Εννοιών που εισηγείται, με το βιβλίο του «Οι Ολιγάρχες» (εκδ. Πατάκη), ο καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης:

Α Ι Μ Ω Ν : «Αλλ’ άνδρα, κει τις η σοφός, το μανθάνειν πόλλ’ αισχρόν ουδέν και το μη τείνειν άγαν = Ο άνθρωπος, ακόμη και σοφός, ντροπή δεν είναι να μαθαίνει πολλά και το σχοινί να μην τεντώνει» (704-5)…

Κύπρος : Όταν χάσαμε το μέτρο

Άριστος Μιχαηλίδης

Σε μια διαφωτιστική ανάλυση του για τα ευρύτερα προβλήματα που δημιούργησε ο κλονισμός των υπεραγορών Ορφανίδη, ο γνωστός επιχειρηματίας Φώτος Φωτιάδης, παρέθετε το Σάββατο στο Φιλελεύθερο, μερικές διαπιστώσεις για τις υπεραγορές της Κύπρου, αλλά  τα ίδια ακριβώς στοιχεία αφορούν πολλές κυπριακές δραστηριότητες, που μάλιστα εξηγούν σε μεγάλο βαθμό τις τραγικές καταστάσεις που ζούμε σήμερα. Όπως έγραφε ο κ. Φωτιάδης, πολλές φορές αλυσίδες υπεραγορών χάνουν την αίσθηση της αξίας του χρήματος, προβαίνουν σε επεκτάσεις χωρίς την απαραίτητη τεχνο-οικονομική μελέτη, υπερεκτιμούν τις ικανότητες των επιχειρήσεων τους διότι στο τέλος πιστεύουν ότι τα κολοσσιαία ποσά που διαχειρίζονται είναι δικά τους και τα απέκτησαν με την αξία τους. Είναι όμως ευκαιρία να θυμηθούμε ότι αυτά ακριβώς που καταθέτει ο κ. Φωτιάδης για τις υπεραγορές, χαρακτηρίζουν τις περισσότερες οικονομικές δραστηριότητες της νεοκυπριακής κοινωνίας κι εξηγούν το ανεξέλεγκτο κραχ, που προκλήθηκε όταν έσκασε η φούσκα μέσα στην οποία ζούσαμε τα τελευταία χρόνια. Κυρίως από τότε που καταφέραμε να ξεπεράσουμε τα προβλήματα της εισβολής και αρχίσαμε να πιστεύουμε, από τη μια ότι είμαστε πανέξυπνοι και μπορούμε να κάνουμε οικονομικά θαύματα (ή κουτοπονηριές) και από την άλλη, ότι δεν χρειάζεται να μεριμνούμε δια την αύριο, αφού μπορεί ένας τουρκικός στρατός να μας τα αρπάξει όλα όπως μας έκανε το 1974.