Σενέρ Λεβέντ
Εξομολόγηση στον τάφο του Ντενκτάς
Θέλω να σε ρωτήσω το εξής κύριε Μουσταφά: Γιατί μιλάς εξ ονόματος όλων και όχι μόνο για τον εαυτό σου; Από πού αντλείς αυτό το δικαίωμα;
Υπάρχει μια σκηνή που δεν ξεχνάω ποτέ στη σουηδική ταινία «Λευκός Τοίχος», την οποία είδα κάποτε. Μας ταιριάζει πολύ. Εξηγεί ακριβώς τη σημερινή μας κατάσταση. Ένας άντρας προτείνει σε μια γυναίκα, με την οποία γνωρίστηκε σε ένα μπαρ, να βγούνε για φαγητό. «Καλά, ύστερα τι θα γίνει», τον ρωτάει η γυναίκα και απαντάει η ίδια στην ερώτησή της: «Μετά το φαγητό σίγουρα θα θελήσεις να μου δείξεις το καινούργιο σου διαμέρισμα. Θα ακούσουμε λίγη μουσική, θα πιούμε ουίσκι. Και ύστερα θα πλαγιάσουμε, έτσι δεν είναι; Μήπως δεν γίνεται να μου πεις από την αρχή ότι θέλεις να πλαγιάσεις μαζί μου; Τότε ούτε εσύ θα χάσεις άσκοπα χρήματα ούτε εγώ θα χάσω χρόνο».
Ακριβώς έτσι. Είναι η άθλια κατάσταση των διαπραγματεύσεων για λύση εδώ. Δεν λέμε την πρόθεσή μας από την αρχή της υπόθεσης. Πάντα την αφήνουμε στο τέλος. Επιλέγουμε το εύκολο. Πηγαίνουμε από πλάγιους δρόμους. Και το επισφραγίζουμε αυτό με φαγοπότια, με ζιβανία και καφέ. Κάθε τόσο βομβαρδίζουμε τον λαό με ελπίδες ότι «είναι εντάξει, λύση στο τέλος του χρόνου».
