Κύπρος-Τουρκία- ΗΠΑ-ΝΑΤΟ
Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*
Δεν αποτελεί
έκπληξη το γεγονός ότι ο πρόεδρος Αναστασιάδης έχει εντάξει το Κυπριακό στους
αμερικανικούς σχεδιασμούς. Πρόκειται για μια σταθερή πολιτική που έχει
υιοθετήσει από πολλά χρόνια η κυπριακή μεταπρατική αστική τάξη και η πολιτική
της εκπροσώπηση ο ΔΗΣΥ. Αυτή την πολιτική εξέφρασε άλλωστε σταθερά ο ιδρυτής
του κόμματος αυτού Γλαύκος Κληρίδης από την εποχή που ζούσε ακόμη ο
Αρχιεπίσκοπος Μακάριος. Φυσικά τα δεδομένα έχουν αλλάξει κατά πολύ σήμερα αλλά
η πεμπτουσία της πολιτικής αυτής είναι ότι η Κύπρος πρέπει να ενταχτεί άνευ
όρων στο δυτικό στρατόπεδο, ακόμη εν ανάγκη και στο ΝΑΤΟ και ότι μόνο σε αυτό
το πλαίσιο θα υπάρξει λύση του Κυπριακού. Οι παρούσες συγκυρίες ευνοούν την
πολιτική αυτή την οποία φαίνεται να στηρίζουν όλες οι συνισταμένες του
κυπριακού κατεστημένου, με κάποιες ίσως εξαιρέσεις που δεν είναι δυνατόν να
παρουσιαστούν και να αναλυθούν στο πλαίσιο ενός άρθρου.
Το καίριο ερώτημα που τίθεται, και που ετίθετο άλλωστε πάντοτε, είναι κατά
πόσον η πολιτική αυτή ευνοεί μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού. Από τη
στιγμή που η Τουρκία είναι μέρος επίσης της ίδιας εξίσωσης, δηλαδή των
σχεδιασμών αυτών και μαλιστα βασικός νατοϊκός πυλώνας, η όποια ανάλυση οφείλει
να λάβει υπόψη την αντιμετώπιση που θα τύχει η χώρα αυτή από μέρους των ΗΠΑ. Με
άλλα λόγια στη ζυγαριά, και αν ακόμη θέσουμε και την Ελλάδα από την πλευρά της
Κύπρου, η Τουρκία θα έχει πάντα περισσότερο βάρος για τους Αμερικανούς, λόγω
της στρατηγικής της σημασίας και γιατί είναι μια μουσουλμανική χώρα.
