Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου
Οι γονείς μας ήταν περήφανοι για μας. Ήμασταν η γενιά που κάναμε όχι ένα
βήμα, αλλά ένα άλμα πέραν του σημείου που έστεκαν αυτοί, πέραν του
σημείου που μας άφησαν για να περπατήσουμε μόνοι μας. Αρκετών της δικής
μου γενιάς οι γονείς κατέβηκαν στις πόλεις από τα 12 τους για να
δουλέψουν, οι κοπέλες σαν παραδουλεύτρες ή να μάθουν τέχνη κοντά σε
μοδίστρες, ζώντας εσωτερικές στα σπίτια που βρίσκονταν. Και τα αγόρια,
σαν τσιράκια, να μάθουν οποιαδήποτε τέχνη. Και τα κατάφεραν. Κατάφεραν
να ξεφύγουν από τη φτώχεια που τους κληροδότησαν οι γονείς τους,
στάθηκαν στα πόδια τους και να πρόσφεραν στα παιδιά τους, σε μας, ένα
καλύτερο κόσμο.
