Του Κώστα Βενιζέλου
ΤΟ να μην τιμωρείται αυτός που αδικεί, είναι το μεγαλύτερο κακό.
Στη χώρα μας, η ατιμωρησία οδηγεί σε τραγωδίες. Και στην Κύπρο, η
επιδερμικότητα, η αναβλητικότητα, η ανοχή και η ασυλία δημιουργεί ένα
κέλυφος ατιμωρησίας για πολιτικούς και άλλους παράγοντες. Η ιστορία
επιβεβαιώνει πως αυτή η προσέγγιση αποτελεί «κεκτημένο» για όσους
διαχειρίζονται την τύχη της χώρας, πολιτική και οικονομική. Γι’ αυτό,
άλλωστε, τα μεγάλα εγκλήματα, τα σκάνδαλα, που συνταράσσουν την
κοινωνία, ξεθωριάζουν σε βάθος χρόνου.
Πρώτο, το μεγαλύτερο έγκλημα
σε βάρος της Κύπρου, το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, αποτελεί μια
πράξη, η οποία έμεινε ατιμώρητη. Κρύφτηκαν οι ένοχοι κάτω από το βάρος
των δεινών που επέφερε η τουρκική εισβολή που ακολούθησε. Η ατιμωρησία
των ενόχων τους αποθράσυνε σε βαθμό που επανήλθαν και αποτέλεσαν
-κάποιοι εξ αυτών- και μέρος του πολιτικού συστήματος.
Δεύτερο, το
μεγάλο σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, που κάποιους έκανε πλούσιους,
πλουσιότερους και άλλους κατάστρεψε, κρύφτηκε κάτω από το χαλί, καθώς οι
πρωταγωνιστές μπορούν και συνεννοούνται και αλληλοκαλύπτονται. Ποιος
έχει τιμωρηθεί για εκείνο το μεγάλο οικονομικό έγκλημα; Κανείς, κανείς.