Κύπρος του βολέματος και ο οδοστρωτήρας της ισοπέδωσης των εργαζομένων

Κώστας Βενιζέλος

 

Κάποιος βόλεψε τους «βολεμένους»

Εάν υπάρχουν βολεμένοι εργαζόμενοι, τότε σίγουρα θα πρέπει να αναζητηθούν και εκείνοι που τους έχουν βολέψει. Θα πρέπει, πρώτα, να κοιτάξουν κάποιοι στα συρτάρια τους, ξεχασμένους καταλόγους και σημειώματα για ρουσφέτια. Ρουσφέτια που εξακολουθούν να παραμένουν εργαλεία άσκησης πολιτικής σε ένα σύστημα που θριαμβεύει η μετριότητα. Σε ένα πολιτικό σύστημα που λειτουργώντας αλαζονικά επέτρεψε σε κάποιους δικούς του να περπατήσουν τα μονοπάτια της μίζας και της αρπαχτής.

Όταν, λοιπόν, στα πλαίσια προώθησης μιας προσέγγισης, ιδεολογικής/πολιτικής και όχι μόνο, επιστρατεύεται ο οδοστρωτήρας της ισοπέδωσης (υιοθέτησαν την πατέντα άλλων), τότε αυτό δεν είναι πολιτική. Δεν έχουν λόγο οι νοσηλευτές, οι εργαζόμενοι στα λιμάνια, στον δημόσιο και ημιδημόσιο τομέα; Όποιος διαφωνεί με τις μεθοδεύσεις τους, απεργεί, διαμαρτύρεται, αρπάζει την ταμπέλα του «βολεμένου». Άνθρωποι που δεν έχουν εργαστεί ποτέ τους, δεν μπορούν να κρίνουν εκείνους οι οποίοι έχουν το επάγγελμα για βιοποριστικούς λόγους. Ακόμη κι εάν έχουν προνόμια, πήραν κάποιοι τη θέση με πολιτική/κομματική παρέμβαση, νομιμοποιούνται και να διαμαρτύρονται και να έχουν λόγο. Έτσι λειτουργεί η δημοκρατία. Και τα προνόμια (που κάποιοι έχουν, όντως, σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα) ποιος τα παραχώρησε; Εκτός κι εάν η νεοφανής προσέγγιση θεωρεί ότι  όποιος έχει δουλειά, είναι βολεμένος.