Κύπρος - Να διατηρηθεί ζωντανή η μνήμη για την απελευθέρωση. Να μάθουμε να αντιδρούμε καθημερινά, όταν μας αφαιρούν δικαιώματα και ελευθερίες.

 

Κώστας Βενιζέλος

ΟΤΑΝ «μπήκε ο Αλέξανδρος στο νοσοκομείο», η «Αϊσέ πήγε διακοπές». Έτσι σφραγίστηκε το σχέδιο διχοτόμησης της Κύπρου. Ήταν ένα παιχνίδι με σημαδεμένα χαρτιά, με χαμένους και κερδισμένους εκ προοιμίου. Οι πολλοί το γνώριζαν, οι περισσότεροι το υποψιάζονταν. Οι μισοί τότε προδομένοι πολεμούσαν και οι άλλοι κτυπούσαν πισώπλατα. Η πρώτη και η δεύτερη φάση της εισβολής ολοκλήρωσαν τους σχεδιασμούς επί του εδάφους, μοίρασαν την Κύπρο. Στη συνέχεια, άρχισαν οι πολιτικές εδραίωσης των τετελεσμένων της εισβολής. Πολιτικές εξάρτησης και μέθοδοι αποχαύνωσης πρόσφεραν πεδίο στους πρωταγωνιστές του παρασκηνίου για να νομιμοποιήσουν πολιτικά τα όσα διά των όπλων επέβαλε η Τουρκία. Τούτο επιχειρήθηκε και με τον εκφοβισμό και τις διεθνείς πιέσεις αλλά και με την τακτική του αποπροσανατολισμού. Φτιάχτηκε ένας ψεύτικος κόσμος, της ευμάρειας και της υπερβολής. Υπήρξε ένας συνδυασμός αρχοντοχωριατισμού, νεοπλουτισμού, φοβικών συνδρόμων απόρροια της ήττας και υπερφίαλης νοοτροπίας.

Η υποχωρητικότητα, ο ενδοτισμός, η δουλικότητα, η ηττοπάθεια έχουν και πρέπει να έχουν όρια την επιβίωσή μας ως Ελλήνων της Κύπρου

2013, έτος ελεύθερης διακίνησης και εγκατάστασης

Του Στέλιου Παπαντωνίου

Διερωτάται κανείς γιατί να γνωρίζουμε μόνο τα απτά και οφθαλμοφανή αρνητικά της Ευρώπης, στα οποία μόνοι μας οδηγηθήκαμε, μνημόνια και λοιπά, και να μην προβάλλουμε τα θετικά της. Ίσως τούτο να συμφέρει στους κρατούντες, κραταιούς ευρωπαιομάχους.
Το 2013 έχει ανακηρυχθεί από την Ευρώπη έτος του Ευρωπαίου πολίτη, με ιδιαίτερη έμφαση στην ελεύθερη διακίνηση και εγκατάσταση. Η ιδιότητα του Ευρωπαίου πολίτη δίνεται αυτόματα στον κάθε πολίτη κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για να μην είναι όμως η ιδιότητα θεωρητική και λόγος κενός περιεχομένου, αποφασίστηκε φέτος να δοθεί έμφαση στην ελεύθερη διακίνηση και εγκατάσταση των Ευρωπαίων σε όποια χώρα-μέλος, ώστε να λάβει σάρκα και οστά και να αποδειχτεί έμπρακτα η αξία της ιδιότητας του Ευρωπαίου πολίτη.
Δυνάμενος ο κάθε Ευρωπαίος να διακινηθεί ελεύθερα και να εγκατασταθεί σε χώρα-μέλος της Ευρώπης αποδεικνύει πως το να είναι κανείς πολίτης της Ευρώπης έχει δικαιώματα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Μάλιστα προτρέπονται οι εγκαθιστάμενοι σε άλλες χώρες-μέλη να μετέχουν και στην πολιτική ζωή της Ευρώπης λαμβάνοντας μέρος στις ευρωεκλογές και μετέχοντας στην εκλογή τοπικών δημοτικών συμβουλίων και της όλης πολιτικής ζωής της χώρας στην οποία εγκαθίστανται, χωρίς όμως να δικαιούνται να εκλέγουν πολιτικούς άρχοντες.
Στα δικά μας τώρα. Πολύς λόγος γίνεται και πάλι, για το αν ο Μακάριος δέχτηκε ή όχι διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, συζήτηση μάλλον ιστορικού περιεχομένου και όχι πολιτικού, γιατί είτε δέχτηκε είτε όχι, δεν είναι κανένας υποχρεωμένος χρόνια μετά τον θάνατό του να υπερασπίζεται κάτι που σήμερα δεν μπορεί να ισχύει, αφού ως πολίτες της Ευρώπης, έχουμε τα ίδια δικαιώματα που έχουν όλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι, ως της ελεύθερης διακίνησης και εγκατάστασης και μετοχής στην πολιτική ζωή της Ευρώπης και στα των τοπικών κοινωνιών.