Κύπρος - Προεδρικές Εκλογές 2018 - Στήριξη της υποψηφιότητας Νικόλα Παπαδόπουλου από ΕΔΕΚ, Αλληλεγγύη και Οικολόγους

Με την υποψηφιότητα του προέδρου του ΔΗΚΟ Νικόλα Παπαδόπουλου ανοίγει και επίσημα η αυλαία της προεκλογικής περιόδου για τις προεδρικές εκλογές του 2018. Η χθεσινή συνάντηση των κομμάτων του ενδιάμεσου έκλεισε με τη συμφωνία ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ και Αλληλεγγύης, για στήριξη της υποψηφιότητας Νικόλα Παπαδόπουλου, η οποία θα επικυρωθεί τυπικά από τα συλλογικά όργανα των τριών κομμάτων.

Χρεοκοπία των "ενδιάμεσων" στην Κύπρο

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Μια συμμαχία, που της λείπει η σοβαρότητα

Του Άριστου Μιχαηλίδη

ΔΕΝ χρειάζεται να παρατηρήσει κανείς τίποτε άλλο για να αντιληφθεί τη σοβαρότητα και τις προοπτικές αυτού που ονομάστηκε «ενδιάμεσος χώρος». Φτάνει να διαβάσει τις δηλώσεις του στελέχους του ΔΗΚΟ Αθηνάς Κυριακίδου, η οποία προφανώς έχει βαρύνουσα σημασία στη λήψη αποφάσεων στο κόμμα της και αυτά που λέει δεν εκφράζουν μόνο την ίδια, καθότι στις δύσκολες ώρες στέκει πάντα με δυναμισμό δίπλα στον πρόεδρό της. Ενίοτε και δίπλα στο ΑΚΕΛ. Την ώρα που γίνεται η προσπάθεια, υποτίθεται με ειλικρίνεια και σεβασμό, η κ. Κυριακίδου βγαίνει στο ραδιόφωνο supersporfm (βγήκε κι αλλού αλλά εμείς διαβάσαμε όσα μετέφερε η εφημερίδα «Αλήθεια» από το super) και όσα λέει αναδεικνύουν όλη τη διάσταση της αποτυχίας αυτού του χώρου. Κατ’ αρχήν έναν υποψήφιο για την προεδρία και εν δυνάμει υποψήφιο του «ενδιάμεσου χώρου», διότι έχει προταθεί από δύο τουλάχιστον μέλη της συμμαχίας των τεσσάρων, τον Γιώργο Λιλλήκα, τον ρίχνει στον Καιάδα στο πιτς φιτίλι.

Γραφικοί οι πολιτικοί του ενδιάμεσου χώρου στην Κύπρο

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Δύο πόλοι και μία άποψη, που τους ενώνει 

Ο Καρογιάν επιδιώκει απλώς να προσκολληθεί σε ένα από τους μεγάλους για να έχει την καρέκλα...

Του Άριστου Μιχαηλίδη

ΠΡΩΤ’απ’ όλα το γεγονός ότι διαβουλεύονται τέσσερις κομματικοί αρχηγοί τους όρους ενός μεταξύ τους πολιτικού συνεταιρισμού και οι συζητήσεις τους γίνονται δημόσιο θέαμα, είναι κάτι που αναιρεί την πολιτική σοβαρότητα του γεγονότος. Σε μια τέτοια σο βαρή συζήτηση όταν πράγματι υπάρχει διάθεση συνεργασίας από όλους, οι συμβιβασμοί γίνονται στο παρασκήνιο και τελικά το στίγμα το δίνει μόνο η συμφωνία, που ανακοινώνεται. Τα άλλα είναι ελαφρότητα και πολιτικά παιχνίδια αναξιοπιστίας.
Παρακολουθώντας όλα τα προηγούμενα χρόνια τα τέσσερα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου, που βρίσκονται σήμερα σε διάλογο, θα περίμενε κανείς ότι η μεταξύ τους συμφωνία θα ήταν απλή υπόθεση. Γιατί, προπάντων σε όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης Χριστόφια, η πορεία τους ήταν παράλληλη, οι διαφωνίες τους αμελητέες και η φιλοσοφία τους στο Κυπριακό (διότι αυτό τους ενδιαφέρει κατά προτεραιότητα, όπως λένε) λίγο-πολύ ταυτόσημη. Αυτό βέβαια δεν προϋποθέτει αυτονόητη συνεργασία, εξάλλου είναι δεδομένη η αυτονομία του κάθε κόμματος, αλλά ούτε και υποδεικνύει ότι η διαφωνία τους μπορεί να αφορά την πιο ουσιώδη πτυχή της επιδιωκόμενης λύσης του Κυπριακού. Κι όμως! Αυτό που βλέπει το φως της δημοσιότητας είναι πολύ βασικό, είναι η ουσία της υποτιθέμενης διαφοροποίησής τους από τα δυο μεγάλα κόμματα. Ότι δηλαδή, η προσπάθειά τους κινδυνεύει να ναυαγήσει, εάν στην πολιτική τους διακήρυξη δεν περιλάβουν ρητά ότι επιδιώκουν λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.