Ξέρω: κηρύγματα και ρητορείες πάλι, θα πεις.
/ Ε ναι λοιπόν! Κηρύγματα και ρητορείες. / Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις / Να μην τις
παίρνει ο άνεμος
Μανώλης Αναγνωστάκης
Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*
Το κοινό ανακοινωθέν που είδε το φως της
δημοσιότητας- ελέω Αμερικανών- και που θα επιτρέψει την έναρξη του
διακοινοτικού διαλόγου, δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας για το πού
οδηγούμαστε. Ως σύνολο αυτό που προδιαγράφει δεν είναι καν ένα ομοσπονδιακό
κράτος αλλά δύο κράτη με ένα χαλαρό συνομοσπονδιακό δεσμό. Σε δύο ουσιώδη
σημεία, αυτά της κυριαρχίας και της ιθαγένειας, ξεφεύγει από κάθε συνταγματική
κανονικότητα και αφήνει ανοιχτό το δρόμο για σοβαρά μελλοντικά προβλήματα. Σε
κανένα δημοκρατικό κράτος του κόσμου η κυριαρχία δεν προέρχεται από εθνικές
ομάδες. Και μάλιστα όταν εξισώνεται η πλειοψηφία του 80 % με τη μειοψηφία του
18%. Σε όλες τις δημοκρατίες η κυριαρχία, συνταγματικά ορίζεται ότι προέρχεται
από τον λαό. Διαφορετικά με την λογική αυτή θα έπρεπε η κυριαρχία στις ΗΠΑ να
προέρχεται από τους Λευκούς, τους Αφροαμερικανούς, τους Ισπανόφωνους και ίσως
και από άλλες εθνικές ομάδες. Αν ίσχυε το ίδιο για τη Γαλλία ή την Ισπανία η
κυριαρχία θα προερχόταν επίσης από εθνικές ομάδες και όχι από τον ισπανικό και
το γαλλικό λαό. Δεν υπάρχει επίσης καμιά δημοκρατική χώρα με ομοσπονδιακό
σύνταγμα στην οποία να κατοχυρώνονται δύο ιθαγένειες.