Θανάσης Φωτίου
Μια παρασιτική ελίτ να
λυμαίνεται τα πάντα. Να απλώνεται σαν χταπόδι και να πολλαπλασιάζεται
σαν αμοιβάδα, διά της διχοτόμησης. Τα αλισβερίσια μεταξύ πολιτικών,
δικηγόρων, δικαστών, ντιβέλοπερ, ενίοτε και των ΜΜΕ συμπεριλαμβανομένων.
Τις μαφίες του λευκού κολάρου. Τη φρενίτιδα να φάνε όλοι από παντού. Τη
λαιμαργία. Τις ξεδιάντροπες κλεψιές. Τις μίζες των έργων που
καθυστερούν αδικαιολόγητα, το κόστος που εκτοξεύεται. Toυς εκατοντάδες
αργόσχολους που συντηρούμε. Τη διαπίστωση ότι μας εξουσιάζουν, ως επί το
πλείστον, μετριότητες. Τις φαιδρότητες που αντιμετωπίζονται ως αστεϊσμοί. Την αλαζονεία, το
θράσος και την ξετσιπωσιά της εξουσίας. Και τότε θα δείτε να αναβοσβήνει
πάνω απ’ όλα αυτά μια ωραία, φωτεινή επιγραφή με νέον γράμματα - ο
τίτλος: «Η χώρα του success story». Και ο καθένας από εμάς, ας αισθανθεί
περήφανος για ό,τι νομίζει ότι του αναλογεί.
Το περασμένο Αύγουστο μια γυναίκα 79
ετών, λίγα χρόνια μεγαλύτερη από τη μητέρα μου, δηλώθηκε ελλείπουσα.
Λίγες μέρες πριν, κάποιος την είχε βρει να περιπλανιέται
αποπροσανατολισμένη στην πόλη που πετά και τη μετέφερε στο Γενικό
Νοσοκομείο Λεμεσού. Εκεί, οι γιατροί διαπίστωσαν ότι ήταν η ίδια γυναίκα
που τους είχε επισκεφτεί το πρωί. Την αποδέσμευσαν και την έστειλαν στο
σπίτι της. Μόνη της. 79 χρονών γυναίκα. Βρέθηκε νεκρή μια βδομάδα μετά,
σ’ ένα χαντάκι, πεντακόσια μέτρα μακριά από το νοσοκομείο. Ήταν
καρκινοπαθής, είχε κάνει μαστεκτομή, έπασχε από άνοια, είχε ψυχικά και
άλλα πολλά οικογενειακά προβλήματα, μια γυναίκα που ζούσε σε συνθήκες
που δεν θα δείτε να διαφημίζονται σε φιλμάκια προώθησης του success
story που βιώνει η χώρα μας τα τελευταία χρόνια.
