Οι εξελίξεις στο Κυπριακό
Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*
Η έλλειψη στρατηγικής, αλλά ακόμη και στοιχειώδους τακτικής για την αντιμετώπιση των τουρκικών διπλωματικών κινήσεων οδήγησε στη Πενταμερή με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα, από την οποία όμως κάποιοι παρουσιάζονται και ικανοποιημένοι. Η Πενταμερής έγινε με τη δική μας συγκατάθεση και αφού δεχτήκαμε να μπει στο τραπέζι η τουρκική πρόταση των δύο κρατών, σε παραβίαση ακόμη και αυτών των χαλαρών ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας. Είχαμε δύο επιλογές: είτε να αρνηθούμε συζήτηση εκτός του πλαισίου των ψηφισμάτων, είτε αφού αποδεχτήκαμε μια τέτοια συζήτηση να θέσουμε και εμείς στο τραπέζι την πρόταση του ενιαίου κράτους ως αντίβαρο της τουρκικής πρότασης. Από τη στιγμή που ο Γκουτέρες δεχόταν την τουρκική πρόταση για συζήτηση δεν θα μπορούσε να αρνηθεί τη δική μας. Αλλά και πέρα από αυτό, θα μπορούσε η ελληνική πλευρά να επιμείνει να συζητηθεί πρώτα το πλαίσιο της ασφάλειας που τέθηκε από τον Νίκο Κοτζιά ότι «δεν νοείται κράτος μέλος της ΕΕ και του ΟΗΕ να βρίσκεται υπό καθεστώς εγγυήσεων τρίτων. Ούτε να υπάρχουν κατοχικά στρατεύματα ή άλλα ξένα στρατεύματα, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν μπορεί ένα τέτοιο κράτος να υφίσταται τις δομές και τις ‘’συνέπειες’’ αποικιοκρατικών υπολειμμάτων». Αλλά ο Κοτζιάς δεν ήταν στη Γενεύη για να επιμείνει σε αυτή τη θέση, προς μεγάλη ικανοποίηση των οπαδών της όποιας λύσης στη Λευκωσία και του Μητσοτάκη στην Αθήνα.
