Άρης Πετάσης
ΣΕ ΣΧΟΛΙΟ του επί του τελευταίου μου άρθρου, όπου υποστήριζα πως η Τουρκία βρίσκεται μια μόνο αναπνοή από τον στόχο ανάκτησης της Κύπρου, αγαπητός αναγνώστης με το ψευδώνυμο «Κλέαρχος», με καλούσε να δώσω εισηγήσεις. Στο παρόν άρθρο βρίσκεται η πρώτη μου σκέψη από μια σειρά ιδεών που θα καταθέσω σταδιακά. Αρχίζω από το κεφάλαιο ανάσχεση, γιατί όπως γνωρίζει ο κάθε πρωτοετής φοιτητής του μάνατζμεντ η ανάσχεση (containment) προηγείται της ανατροπής (reversal).
ΣΕ ΣΧΟΛΙΟ του επί του τελευταίου μου άρθρου, όπου υποστήριζα πως η Τουρκία βρίσκεται μια μόνο αναπνοή από τον στόχο ανάκτησης της Κύπρου, αγαπητός αναγνώστης με το ψευδώνυμο «Κλέαρχος», με καλούσε να δώσω εισηγήσεις. Στο παρόν άρθρο βρίσκεται η πρώτη μου σκέψη από μια σειρά ιδεών που θα καταθέσω σταδιακά. Αρχίζω από το κεφάλαιο ανάσχεση, γιατί όπως γνωρίζει ο κάθε πρωτοετής φοιτητής του μάνατζμεντ η ανάσχεση (containment) προηγείται της ανατροπής (reversal).
Κύριο
χαρακτηριστικό των μεγάλων παιχτών στρατηγικής είναι η αλλαγή πορείας στον
κατάλληλο χρόνο (timing) και
μόλις διαπιστώσουν πως η ακολουθούμενη πορεία οδηγεί σε όλεθρο. Από το 1990
μέχρι σήμερα πορευόμαστε σε πορεία ολέθρου, γιατί απλά δεν διαθέταμε ποτέ μεγάλους (ούτε μικρούς!)
παίχτες στρατηγικής.
