Αντιστάσεις
ΥΠΑΡΧΟΥΝ χίλιοι τρόποι για ένα κόμμα να εξευτελίζεται αλλά να νομίζει ότι… βρέχει. Αλλ’ υπάρχει μόνον ένας για να αυτογελοιοποιείται: Να νομίζει ότι μπορεί να επηρεάσει ή ν’ αλλάξει κατ’ ελάχιστον την πολιτική του ΑΚΕΛ. Αυτά συμβαίνουν με το ΔΗΚΟ, ένα ιστορικό κόμμα, που έχει περιπέσει προ πολλού στην κομματική ασυναρτησία και στην πολιτική ανυποληψία. Μερίδα της ηγεσίας του, αντί να δει το κατάντημα του κόμματος και τον απίστευτο διασυρμό του στα μάτια της κοινής γνώμης, τολμά να παραδίδει και μαθήματα πολιτικής, στηριγμένης σε αρχές, βεβαίως! Μετά την περίπτωση του Χρ. Μέση, που κατέφυγε στο ΑΚΕΛ και ανακηρύχθηκε υποψήφιός του, ήρθε νέα αναμέτρηση μεταξύ ΔΗΚΟ και ΑΚΕΛ. Τη φορά αυτή, εξαιτίας της υποστήριξης του ΔΗΚΟ στην πρόταση για ένταξη της Κύπρου στο Συνεταιρισμό για την Ειρήνη (ΣγΕ). Το ΑΚΕΛ εξεμάνη και επετέθη κατά του ΔΗΚΟ με ανοίκειους και σχεδόν υβριστικούς χαρακτηρισμούς. Περίπου του διαμήνυσε τι γυρεύει σε μια συγκυβέρνηση, με την οποία διαφωνεί σε ένα κεφαλαιώδες ζήτημα.