Καθημερινά βαθαίνει
η κρίση στην Τουρκία η οποία σε συνδυασμό με όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία
δημιουργεί μια νέα αναδιάταξη των ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο και νέα
γεωπολιτικά δεδομένα. Μόνο η Λευκωσία δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται τα νέα
αυτά γεωπολιτικά δεδομένα που δημιουργούνται, καθώς ο πρόεδρος Αναστασιάδης
είναι βαθιά απασχολημένος με την μικροπολιτική και τις μικροκομματικές ίντριγκες
του ανασχηματισμού της κυβέρνησης του, συμπεριφορά που δεν τιμά έναν αρχηγό
κράτους. Ο θάνατος του νεαρού διαδηλωτή Μπερκίν Έλβαν, του πάρκου Γκεζί,
αναζωπύρωσε την τουρκική κρίση και την πολεμική εναντίον του Τούρκου
πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν. Είναι πια φανερό πως ο Ερντογάν και αν ακόμη
καταφέρει να παραμείνει στην εξουσία, έχει χάσει τον φωτοστέφανο του
«φιλελεύθερου» και του «μεταρρυθμιστή» που τον συνόδευε για χρόνια και αναδεικνύεται σε αυτό που ήταν πάντα,
ένας αυταρχικός ισλαμιστής. Στο εσωτερικό
έχει χάσει τη στήρηξη που του παρείχαν για χρόνια οι φιλελεύθεροι διανοούμενοι
ακόμη και αυτοί της Αριστεράς όπως και μια μερίδα της φιλελεύθερης τουρκικής
αστικής τάξης που ελπίζανε στην αποκαθήλωση του κεμαλισμού και του μιλιταρισμού
και στην οικοδόμηση μιας δημοκρατικής Τουρκίας. Έχασε επίσης πολλούς ισλαμιστές
διανοούμενους και το κοινωνικό ισλαμικό κίνημα του ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν με
τον οποίο βρίσκεται σε πόλεμο. Στην προσπάθειά του να διατηρηθεί στην εξουσία
προσπαθεί να δημιουργήσει γέφυρες με τους στρατιωτικούς, αποφυλακίζοντας
σταδιακά αρκετούς από αυτούς που καταδικάστηκαν στην περιβόητη υπόθεση
Εργκένεκον. Έκανε επίσης μια προσπάθεια επαναπροσέγγισης με την Ουάσιγκτον η
οποία όμως δεν φαίνεται να απέδωσε, καθώς οι Αμερικανοί επιθυμούν την
αντικατάστασή του με κάποιο άλλο ισλαμιστή με μετριοπαθείς θέσεις ο οποίος θα
είναι περισσότερο συνεργάσιμος μαζί τους.
