Η Tριμερής του Καΐρου

Η επέλαση της Άγκυρας στην κυπριακή ΑΟΖ αναδεικνύει την ανάγκη μιας διαφορετικής στρατηγικής από αυτήν που είχε υιοθετήσει ως τώρα η κυβέρνηση Αναστασιάδη, αναθέτοντας όλες τις ελπίδες της στον αγγλοαμερικανικό παράγοντα.
 

Στέφανος Κωνσταντινίδης*

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η τριμερής σύνοδος κορυφής Ελλάδας-Κύπρου και Αιγύπτου που έγινε στο Κάιρο (7 Νοεμβρίου 2014) αποτελεί σταθμό για τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Σύμφωνα με τη συμφωνία που προέκυψε από τη σύνοδο αυτή, η οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών, υφαλοκρηπίδας και αποκλειστικής οικονομικής ζώνης-ΑΟΖ μεταξύ των τριών χωρών διαμορφώνει τον νέο ενεργειακό χάρτη στην Ανατολική Μεσόγειο, που στηρίζεται στην καθολική ισχύ της σύμβασης για το δίκαιο της θάλασσας του 1982. Γίνεται καθαρό ότι οι ενέργειες των τριών βασίζονται στο διεθνές δίκαιο της θάλασσας, στη βάση του οποίου προωθούν τα ενεργειακά-οικονομικά συμφέροντά τους με πολιτικο-διπλωματικά μέσα. Προς το παρόν δεν υπάρχει στρατιωτική έκφραση της συμφωνίας αυτής.

Τριμερής για Κυπριακό : Παρασκήνια και μεθοδεύσεις

Κούρεψαν» την τριμερή

Περαστικός ο Γ.Γ. από το Λογκ Άϊλαντ, εκ του σύνεγγυς οι συνομιλίες

Η ΤΡΙΜΕΡΗΣ συνάντηση στο Λόγκ Άϊλαντ μετατράπηκε σε εκ του σύνεγγυς συνομιλίες. Κύριο χαρακτηριστικό το πήγαινε-έλα των αξιωματούχων του ΟΗΕ, μεταξύ των διαπραγματευτικών ομάδων, μεταφέροντας τις γεφυρωτικές ιδέες των εμπειρογνωμόνων τους. Στόχος να πετύχουν συγκλίσεις μέσω των δικών τους ιδεών. Η παρουσία του Γενικού Γραμματέα στις συναντήσεις, περιορίσθηκε σημαντικά, γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση της ελληνοκυπριακής πλευράς. «Εάν θα συζητούμε με τον κ. Ντάουνερ και τον Ντερβίς Έρογλου, καλύτερα να μέναμε στη Λευκωσία», φέρεται να έχει διαμηνύσει ο Πρόεδρος Χριστόφιας στους αξιωματούχους του ΟΗΕ, μέσω του Γιώργου Ιακώβου. Είναι ίσως γι’ αυτό που τελικά επιλέγηκαν οι εκ του σύνεγγυς συνομιλίες.