Μαργαρίτα ΠΟΥΡΝΑΡΑ
Ο Λεωνίδας Καβάκος κάθεται απέναντί μου.Σκέφτομαι πως μόλις πενηντάρισε και μου έρχονται στο μυαλό αυτές οι παλιές εικόνες του εφήβου που κρατά το βιολί σαν μια φυσική προέκταση του σώματός του. Εξελίχθηκε, προόδευσε, υπήρξε συνεπής στον μόχθο που κάνει το ταλέντο να ξετυλιχθεί και να διαρκέσει. Κάθε τόσο, όταν μιλάει, κάνει ορισμένες παύσεις. Τον παρατηρώ προσεκτικά. Παραμένει λιγνός όπως όταν ήταν έφηβος, τα μαλλιά του έχουν εμπλουτιστεί με αρκετές λευκές τρίχες, τα γένια του επίσης. Τα μάτια του όμως έχουν εκείνο το ίδιο πυρακτωμένο βλέμμα του παιδιού-θαύματος που παθιαζόταν με τη μουσική. Η εκφορά του λόγου είναι ήρεμη, αν και κορυφώνεται μερικές φορές σε κρεσέντο: είναι όταν αναφέρεται στην Ελλάδα και σε πτυχές της καθημερινότητας που μπορούν να προκαλέσουν αγανάκτηση ή πικρία σε ανθρώπους που θα ήθελαν να δουν τη χώρα να προοδεύει, να εξελίσσεται.
