Η Λιβύη αλλάζει σελίδα μετά τον θάνατο Καντάφι
Ο μακροβιότερος θαυμαστής του Νάσερ στο τελευταίο κεφάλαιο του αραβικού εθνικισμού Η Ιστορία θα καταλογίσει πολλά στον Μουαμάρ Καντάφι, όχι όμως το ότι υπήρξε δειλός. Ο Μπεν Αλι, ο πρώτος δικτάτορας που σαρώθηκε από την Αραβική Ανοιξη, έφυγε σαν λαγός από την Τυνησία στη Σαουδική Αραβία. Ο Μουμπάρακ τρύπωσε στο θέρετρο του Σαρμ ελ Σεΐχ. Αντίθετα, ο Καντάφι διακήρυξε από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε η εξέγερση στη Βεγγάζη ότι θα πολεμήσει τους εχθρούς του «σοκάκι το σοκάκι, σπίτι το σπίτι» και ότι θα πεθάνει σαν μάρτυρας στον τόπο του. Οπως και έγινε. Το γεγονός ότι βομβαρδίστηκε από δυνάμεις του ΝΑΤΟ προτού εκτελεστεί μαζί με τον γιο του Μουτασίμ στη γενέτειρά του, Σύρτη, όπου πολεμούσε μέχρι την τελευταία σφαίρα, θα συνοδεύει τη μνήμη του, όσο κι αν αυτό δεν είναι αρκετό για να εξαγνίσει τα έργα και τις ημέρες του. Ο θάνατος του Καντάφι ρίχνει τους τίτλους τέλους μιας ολόκληρης εποχής όχι μόνο για τη Λιβύη, αλλά και για τον αραβικό κόσμο στο σύνολό του. Ο μακροβιότερος ηγέτης της περιοχής κατέλαβε την εξουσία ανατρέποντας τον βασιλιά - μαριονέτα των Δυτικών, το 1969, ένα χρόνο μετά την ταπεινωτική ήττα των Αράβων στον πόλεμο με το Ισραήλ. Θαυμαστής του Νάσερ, βάλθηκε να δώσει καινούργια ζωή σ' έναν αραβικό εθνικισμό, που πολλοί θεωρούσαν κλινικά νεκρό. Δεν δίστασε να έρθει σε μετωπική σύγκρουση με την Αμερική, το Ισραήλ, τη Βρετανία, τη Γαλλία και τη Γερμανία ενισχύοντας κάθε απόχρωσης ένοπλα κινήματα. Στηριγμένος στα πετρελαϊκά έσοδα, πειραματίστηκε σε κάποιου είδους αραβικό «σοσιαλισμό», ο οποίος, παρ' όλες τις αμφιλεγόμενες πλευρές του, ανέδειξε τη Λιβύη σε μακράν πρώτη αφρικανική χώρα ως προς το κατά κεφαλήν εισόδημα, με προσδόκιμο επιβίωσης, μορφωτικό επίπεδο και σύστημα υγείας συγκρίσιμα με εκείνα της Δύσης.