ΕΦΗΜΕΡΑ
Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου
«ΝΑμάθω τι απέγινε το παιδί μου κι ας κλείσω πια τα μάτια». Πόσες φορές το ακούσαμε από μαυροφορεμένες μάνες, έχοντας την εντύπωση πως πρόκειται για σχήμα λόγου. Κι όμως.
Η Μαρία Ψαρά, έζησε 37χρόνια αναμένοντας μια είδηση, ψάχνοντας μια απάντηση, κάνοντας με το μυαλό της χιλιάδες υποθέσεις, πιστεύοντας, ίσως, πολλές φορές πως τον είδε το γιο της στο πρόσωπο κάποιου άγνωστου, πως άκουσε την φωνή του. Πόσες φορές στο κτύπημα του τηλεφώνου θέλησε να πιστέψει πως στην άλλη γραμμή θα ακούσει ένα νέο. Όσο απίθανο κι αν φαινόταν πια με το πέρασμα των χρόνων. Παρέστη σε εκατοντάδεςσυγκεντρώσεις, άκουσε χιλιάδες υποσχέσεις, περιέφερε τη φωτογραφία του όπου μπορούσε μπας και μάθει κάτι.
Όσο την έπαιρναν οι δυνάμεις της, μαζί με άλλες γυναίκες. Μέχρι που οι πιο πολλές χάθηκαν, γέρασαν, δεν βαστούσαν… και έμειναν στο σπίτι, με μια φωτογραφία δίπλα τους και ένα μόνιμο: «Τι να απέγινε; Τον σκότωσαν; Πώς τον σκότωσαν; Υπέφερε;». Ήταν 23 χρόνων το 1974 κι αυτή κάπου στα 45. Τόσο νέοι κι οι δυο που σήμερα μας είναι δύσκολο να φανταστούμε πως η ζωή ενός ανθρώπου στα 45 μπορεί να ανατραπεί με τέτοιον τρόπο και να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του αναμένοντας και ψάχνοντας μια απάντηση.
Η Μαρία Ψαρά, έζησε 37χρόνια αναμένοντας μια είδηση, ψάχνοντας μια απάντηση, κάνοντας με το μυαλό της χιλιάδες υποθέσεις, πιστεύοντας, ίσως, πολλές φορές πως τον είδε το γιο της στο πρόσωπο κάποιου άγνωστου, πως άκουσε την φωνή του. Πόσες φορές στο κτύπημα του τηλεφώνου θέλησε να πιστέψει πως στην άλλη γραμμή θα ακούσει ένα νέο. Όσο απίθανο κι αν φαινόταν πια με το πέρασμα των χρόνων. Παρέστη σε εκατοντάδεςσυγκεντρώσεις, άκουσε χιλιάδες υποσχέσεις, περιέφερε τη φωτογραφία του όπου μπορούσε μπας και μάθει κάτι.
Όσο την έπαιρναν οι δυνάμεις της, μαζί με άλλες γυναίκες. Μέχρι που οι πιο πολλές χάθηκαν, γέρασαν, δεν βαστούσαν… και έμειναν στο σπίτι, με μια φωτογραφία δίπλα τους και ένα μόνιμο: «Τι να απέγινε; Τον σκότωσαν; Πώς τον σκότωσαν; Υπέφερε;». Ήταν 23 χρόνων το 1974 κι αυτή κάπου στα 45. Τόσο νέοι κι οι δυο που σήμερα μας είναι δύσκολο να φανταστούμε πως η ζωή ενός ανθρώπου στα 45 μπορεί να ανατραπεί με τέτοιον τρόπο και να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του αναμένοντας και ψάχνοντας μια απάντηση.