|
Ο κτίστης |
| Tου Αλέξη Παπαχελά |
| Ξέρω ότι δεν είμαι μόνος όταν αναζητώ μέσα στο σκοτάδι και την
απελπισία των ημερών αυτών τον Κωνσταντίνο Καραμανλή του 2012, ο οποίος
θα μπορέσει να ηγηθεί μιας διαλυμένης χώρας, να ξανακτίσει το κράτος
της, να αποφύγει τον εμφύλιο και την ήττα της δραχμής και να επιβληθεί
στο όργιο της ανομίας. Πώς τον φαντάζομαι; Εναν αυτοδημιούργητο άνθρωπο
που δεν έχει περάσει μέσα από τους φθαρμένους και διεφθαρμένους
κομματικούς μηχανισμούς ή εν πάση περιπτώσει δεν έχει αφομοιωθεί από
αυτούς. Εναν άνθρωπο που έχει δουλέψει στη ζωή του, ο οποίος ξέρει τι θα
πει «βγαίνει ή δεν βγαίνει το μαγαζί» και ο οποίος έχει το «ψώνιο» να
νοιάζεται για την πατρίδα του περισσότερο από ό,τι νοιάζεται «για την
πάρτη του». Αναρωτιέμαι βεβαίως αν μπορείς σε αυτό το περιβάλλον να έχεις ποτέ έναν Κων. Καραμανλή ή ακόμη κατά πόσον θα επιβίωνε ο ιστορικός ηγέτης στις σημερινές αντίξοες συνθήκες. Η Ελλάδα του 1955 δεν είναι η Ελλάδα του 2012. |