Το κρίμα στο λαιμό τους
Το βράδυ των περασμένων Δημοτικών
Εκλογών -με την Αθήνα ταραγμένη από την επέλαση της Χρυσής Αυγής- ο
Πάνος Τριγάζης του ΣΥΡΙΖΑ επαναλάμβανε εμμονικά τις γνωστές θέσεις της
Αριστεράς. Συμπαράσταση στους χειμαζόμενους μετανάστες, αγωνιστική
εγρήγορση εναντίον της Χ.Α. και φασιστικών θυλάκων, σαν κι αυτόν του
Αγίου Παντελεήμονα...
Ηταν προφανές ότι ο κ. Τριγάζης δεν είχε καταλάβει τίποτε. Οι
δηλώσεις του συνόψιζαν την αμηχανία της Αριστεράς στο μεταναστευτικό.
Αβαθείς προσεγγίσεις και ανεπεξέργαστη πολιτική, που υποβάθμιζε την
ένταση και τις επιπτώσεις του φαινομένου στην κοινωνία. Πολιτική
οχυρωμένη σε καλές προθέσεις και ουμανιστικές διακηρύξεις. Με τον τρόπο
της, η Αριστερά χάριζε στη Χρυσή Αυγή έναν απελπισμένο κόσμο, Ελληνες
και παλιούς μετανάστες που είχαν ριζώσει στις φτωχογειτονιές της Αθήνας.
Μεταναστευτικό, λοιπόν. Μονοπάτι και αργότερα εφαλτήριο για τη Χρυσή Αυγή. Ακόμη και οι αμέτρητες αθλιότητες εναντίον των μεταναστών περνούσαν σε δεύτερη μοίρα. Είχε καταφέρει να εμφανιστεί ως καθαρτήρια δύναμη, ως άγγελος που προστατεύει, την ώρα που η πολιτεία βολόδερνε στις αντιφάσεις της και η Αριστερά συνέχιζε να διαβάζει μονόπλευρα τη ζοφερή -για ιθαγενείς και μετανάστες- κατάσταση. Αργότερα, κάτι άρχισε να ψελλίζει για υπεράριθμους μετανάστες και Δουβλίνο ΙΙ, αλλά το πουλί είχε πετάξει.