Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Προϊόν
της αρχαίας σοφιστικής, βαρύ όπλο της σωκρατικής και της πλατωνικής
σκέψης, βασικό συστατικό της τραγικής συνταγής, ο «διάλογος» είναι
εγγεγραμμένος στο κύτταρο του ελληνικού πολιτισμού. Είναι είδος που
ανθεί στη στάση του τρόλεϊ, στην ουρά του σουπερμάρκετ, στις καφετέριες
της επικράτειας, στη Βουλή, στα τηλεπαράθυρα και στην οικογενειακή
εστία, κοινώς καλύπτει τον χώρο της δημόσιας και της ιδιωτικής ζωής.
Οπως μαθαίνουν στην Α' Λυκείου, διάλογος είναι «η συζήτηση ανάμεσα σε
δύο ή περισσότερους ανθρώπους (για την επίλυση προβλημάτων, την
ανταλλαγή πληροφοριών κ.τ.λ.), η ανταλλαγή ιδεών ή απόψεων για
συγκεκριμένο θέμα, για την επίτευξη συμφωνίας και τη γεφύρωση
αντιθέσεων».
Ως λαός αγαπάμε τόσο πολύ τον διάλογο που έχουμε την τάση να
λησμονούμε ότι για να υπάρξει απαιτείται «λόγος». Προκειμένου δε να μη
στερηθούμε την απόλαυση που μας προσφέρει αδιαφορούμε για τους στόχους
του, την επίτευξη συμφωνίας, τη γεφύρωση των αντιθέσεων ή την επίλυση
των προβλημάτων.
