Καταφύγιο
Είναι η εποχή που δίδονται τα
Νόμπελ και θεωρούμε πως η Ελλάδα, με το μικρό της πληθυσμό, υπήρξε
τυχερή που τιμήθηκε με δύο Νόμπελ. Αν όμως, χωρίς να είμαστε κάπηλοι,
ομολογήσουμε πως ανεξάρτητα από την αναμφισβήτητη αξία του έργου του
Σεφέρη και του Ελύτη, οι μείζονες Ελληνες λογοτέχνες Παλαμάς, Καβάφης,
Σικελιανός και Καζαντζάκης έμειναν εκτός.
Οταν έμειναν εκτός μεγέθη όπως ο Στρίντμπεργκ, ο Προυστ, ο
Τζόυς, ο Τεν. Ουίλλιαμς, ο Αρθουρ Μίλλερ, ο μέγας Εζρα Πάουντ, ο
μέγιστος Σελίν και βέβαια ένας Μπρεχτ.
Από την άλλη σκέφτεται κανείς πως η πόλωση των ιδεολογικών στρεβλών κανόνων, που προσέγραψε στην Αριστερά και στα ομόλογα βραβεία Λένιν τον Βάρναλη, τον Ρίτσο, ενώ σημάδεψε έναν Πάστερνακ που πήρε το Νόμπελ με δεξιά ιδεολογική φόρτιση (!), οδηγεί συχνά τη σκέψη πως τέτοιοι θεμελιώδεις διεθνείς θεσμοί αναγνώρισης μεγάλου έργου παγιδεύονται και χάνουν την αξιοπιστία τους με αποφάσεις πέραν από τις ακραιφνώς αξιολογικές του είδους που βραβεύεται.