Της
Λίνας Γιανναρου
Εφυγε από την Ελλάδα τον Οκτώβριο του ’09, όταν ακόμα «λεφτά υπήρχαν
και η δημοκρατία δεν γνώριζε αδιέξοδα». Το Αμστερνταμ ήταν το κατάλληλο
πολυπολιτισμικό περιβάλλον που αναζητούσε για την όξυνση της
σκηνοθετικής του ματιάς –ασχολείται με το ντοκιμαντέρ–, ο ορίζοντάς του
ήταν ανοιχτός. Φυσικά, δεν γνώριζε ότι η Ελλάδα θα τον ακολουθούσε κατά
πόδας, ότι θα όριζε με αναπάντεχο τρόπο ξανά τη ζωή του.
«Στην Ολλανδία γνώρισα πολλούς Ελληνες που είχαν πάει εκεί για σπουδές
και αποφάσισαν να μείνουν», λέει στην «Κ» ο Νίκος Σταμπουλόπουλος. «Από
το 2010, τα πράγματα άλλαξαν. Αρχισαν να φτάνουν καραβιές από Ελληνες,
κυρίως νέα παιδιά που αναζητούσαν διέξοδο από την κρίση. Αντιλήφθηκα ότι
πρόκειται για ιστορική στιγμή. Ημουν μάρτυρας ενός νέου κύματος
μετανάστευσης των Ελλήνων, το οποίο έπρεπε να καταγραφεί».