Μεταμορφώσεις Λιβύου
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου
Οπως ο τραγικός και γελοίος μαζί λίβυος ηγεμών επιβιώνουμε πλέον με τη σκευή και τη μεταμφίεση που επιτάσσει ο οδοστρωτήρας της ομοιομορφίας και της συμμόρφωσης.Ο Καβάφης στο ποίημά του «Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης» περιγράφει το τυπικό φαινόμενο ενός αλλοτριωμένου ανθρώπου, ενός μασκαρά (μέρες που είναι εν γένει), ενός μεταμφιεσμένου συνειδητά σε κάτι άλλο από αυτό που είναι, στην πολυεθνική Αλεξάνδρεια των ελληνιστικών χρόνων όπου διψασμένοι για την Αλλη Γνώση αλλοδαποί μεταλαμβάνουν για λίγο ή και περισσότερο καιρό μιας (της πρώτης) παγκοσμιοποιημένης κουλτούρας. Η έξοδος με την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου της ελληνικής γλώσσας, των ελληνικών θεσμών, ιδεών και αξιών αλλά και των ελληνικών ηθών (επικοινωνιακών, τελετουργικών και, βεβαίως, ερωτικών) έχει δημιουργήσει εκτός από την κοινή γλώσσα (την ελληνική) και μια κοινότητα πολιτισμικών κωδίκων. Εβραίοι, Αρμένιοι, Σύροι, Ρωμαίοι και Ελληνες, χριστιανοί, ειδωλολάτρες, οπαδοί του Μίθρα και αγνωστικιστές, πυρολάτρες και μάγοι συνυπάρχουν, συναγελάζονται, ερωτεύονται μεταξύ τους αλλά ομιλούν όλοι τα ελληνικά. Αφού και ο Πτολεμαίος, ευφυής ηγεμόνας, έχοντας ως υπηκόους πλούσιους και ικανούς αστούς- εμπόρους Εβραίους και για να τους έχει με το μέρος του, χρηματοδότησε τη μετάφραση του ιερού κειμένου τους στα ελληνικά από εβδομήκοντα εβραιομαθείς ελληνιστές.