Το σκάφος βυθίζεται, δεν υπάρχουν σωσίβια για όλους

Ο άγνωστος πόλεμος με τα γνωστά θύματα Του Πετρου Παπακωνσταντινου Σύμφωνα με τον επιγραμματικό ορισμό της πολιτικής εξουσίας από τον Γερμανό νομικό Καρλ Σμιτ, «κυρίαρχος είναι εκείνος που αποφασίζει για το καθεστώς εκτάκτου ανάγκης». Οποιος μπορεί να επικαλεσθεί «εξαιρετικές» καταστάσεις για να επιβάλει «έκτακτα» μέτρα, υπέρανω των συνήθων περιορισμών του κοινωνικού συμβολαίου και της δημοκρατικής νομιμότητας, αυτός είναι ο πραγματικός κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού. Αυτά γράφτηκαν το 1922. Σήμερα, η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που οραματιζόταν ο Σμιτ τείνει να γίνει το μόνιμο φόντο της ύπαρξής μας και η πολιτική θεωρία του συντηρητικού στοχαστή βρίσκει απροσδόκητες αντηχήσεις. Τις προάλλες, βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος, στην προσπάθειά του να υπερασπιστεί από τηλεοράσεως το επίμαχο πολυνομοσχέδιο και την ταπεινωτική για το Κοινοβούλιο διαδικασία, με την οποία ψηφίστηκε, υποστήριξε ακριβώς ότι βρισκόμαστε ενώπιον κατάστασης εκτάκτου ανάγκης, την οποία παραλλήλισε με ναυάγιο. Συνεχίζοντας την περί «Τιτανικού» θεωρία που πρώτος εισήγαγε ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ο εν λόγω βουλευτής παρομοίασε, σεμνυνόμενος, την κυβέρνησή του με τον καπετάνιο σκάφους που βυθίζεται και τον ελληνικό λαό με πανικόβλητο πλήρωμα. «Δυστυχώς, δεν υπάρχουν σωσίβια για όλους», είπε αφοπλιστικά ο φέρελπις πολιτικός, αφήνοντας τους τηλεθεατές να φαντασθούν τη συνέχεια: Θα ξεσπάσει χάος και αλληλοσκοτωμός, καθώς καθένας θα προσπαθήσει να εξασφαλίσει το ποθητό σωσίβιο πατώντας επί πτωμάτων και ο καλός καπετάνιος, κάνοντας πέτρα την καρδιά, θα αναγκασθεί να βγάλει το πιστόλι για να αποτρέψει στη σφαγή και να επιλέξει ο ίδιος ποιοι θα σωθούν και ποιοι όχι.