Ελευθερία Αρβανιτάκη - Το Παράπονο (στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης)

«Ο Ελύτης δεν ανήκει στα κόμματα»

Η κληρονόμος του ποιητή, Ιουλίτα Ηλιοπούλου, κατήγγειλε τη χρήση φωτογραφίας του σε σποτ της ΝΔ

^«Δεν πρόκειται να προχωρήσω σε ασφαλιστικά μέτρα - δεν θα είχε νόημα αφού οι εκλογές διεξάγονται την Κυριακή. Εξάλλου το ζήτημα που δημιουργήθηκε είναι πρωτίστως ουσιαστικό και ηθικό, όχι νομικό». Η Ιουλίτα Ηλιοπούλου, σύντροφος, κληρονόμος και θεματοφύλακας των πνευματικών δικαιωμάτων του Οδυσσέα Ελύτη, ήταν ιδιαίτερα ενοχλημένη χθες, όταν μίλησε για το δεκάλεπτο διαφημιστικό σποτ της ΝΔ, που κάποια στιγμή εμφανίζει τον νομπελίστα ποιητή στο πλαίσιο του εθνικού οράματος του αρχηγού της.

Ο Αντώνης Σαμαράς για τον Οδυσσέα Ελύτη

Η Ελλάδα είναι μια συγκεκριμένη αίσθηση…

Δεκάδες ανέκδοτες επιστολές και φωτογραφίες του Οδυσσέα Ελύτη, ένα αρχειακό υλικό τεράστιας πολιτισμικής αξίας επιστρέφει στην Ελλάδα. Τα ανέκδοτα ντοκουμέντα δωρίζει ο επίσημος μεταφραστής του Ελύτη στη Γαλλία Ξαβιέ Μπορντ, στον καθηγητή, αναπληρωτή τομέα Πολιτισμού της Νέας Δημοκρατίας Δημοσθένη Δαββέτα. Αύριο ο κ. Δαββέτας θα παραδώσει το ανεκτίμητο υλικό στον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά στη διάρκεια εκδήλωσης με θέμα τον Οδυσσέα Ελύτη και το έργο του που διοργανώνει το Ινστιτούτο Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής στο ξενοδοχείο Κάραβελ, στις 6 το απόγευμα. Τελικός αποδέκτης της μεγάλης προσφοράς θα είναι η Γεννάδιος Βιβλιοθήκη, όπου φυλάσσονται οι επιστολές που ο κ. Μπορντ απέστειλε στον ποιητή.
Τα ανέκδοτα ντοκουμέντα για τον Ελύτη θα εκδοθούν σε βιβλίο το οποίο προλογίζει ο Αντώνης Σαμαράς ως εξής:
Την ίδια μέρα, μεσημέρι ήταν που πέθανε ο Ποιητής, βρέθηκα αμέσως στη Σκουφά. Δίπλα του ήταν μόνο η δική του Ιουλίτα.
Με ειδοποίησαν ότι το ίδιο απόγευμα θα μιλούσαμε για εκείνον στη Βουλή.  
Συγκινημένος και ευγνώμων που μου είχε δώσει ο Θεός και η τύχη το προνόμιο να βρεθώ πολύ κοντά του στα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του, είπα, στην ξεχωριστή αυτή τελετή μνήμης, λίγα λόγια για τον Ποιητή.

Ο ποιητής του Αξιον Εστί

Ο ποιητής του φωτός

100 χρόνια από τη γέννηση του Οδυσσέα Ελύτη

ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ 

 

 

 Ο Οδυσσέας Ελύτης ζούσε σε ένα διαμέρισμα 50 τετραγωνικών αλλά δεν τον ένοιαζε· απολάμβανε τη μέγιστη χαρά να κατέχει και να γράφει στο γραφείο του Διονυσίου Σολωμού

Το 1939 ο φοιτητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών Οδυσσέας Αλεπουδέλης αποφάσισε οριστικά να εγκαταλείψει τις σπουδές του, προς μεγάλη απογοήτευση της οικογένειάς του. Ηταν 28 ετών και η προσπάθειά του να πάρει πτυχίο Νομικής ήταν «σαν των Τρώων», όπως θα έλεγε ο Καβάφης.

Η χρονιά εκείνη υπήρξε σημαδιακή και από μία ακόμη πλευρά: ο Οδυσσέας Αλεπουδέλης θα καθιερωνόταν στα Γράμματα με το ψευδώνυμό του: Οδυσσέας Ελύτης. Τότε εκδόθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή Προσανατολισμοί που θα τον κατέτασσε αμέσως στους ποιητές πρώτης γραμμής, μετά τις δημοσιεύσεις ποιημάτων και μεταφράσεών του που προηγήθηκαν στο περιοδικό «Νέα Γράμματα», όταν τέσσερα χρόνια νωρίτερα οι φίλοι του, προεξάρχοντος του Κατσίμπαλη, εκβιαστικά σχεδόν, πρωτοδημοσίευσαν ποιήματά του φέρνοντάς τον προ τετελεσμένου γεγονότος.

Ανακαλύπτοντας τον υπερρεαλισμό
Ο Βενιαμίν της γενιάς του ΄30 δεν χρειαζόταν μόνο υποστήριξη αλλά και σχετική πίεση προκειμένου να ξεπεράσει τις αναστολές του. Η γενιά εκείνη θα άλλαζε το τοπίο της ελληνικής λογοτεχνίας, θα γνώριζε τη διεθνή προβολή και τις μεγαλύτερες τιμές, αφού δύο επιφανή της μέλη τιμήθηκαν με τη μεγαλύτερη παγκοσμίως λογοτεχνική διάκριση, το βραβείο Νομπέλ: ο Σεφέρης το 1963 και ο Ελύτης δεκαπέντε χρόνια αργότερα.

Ηταν μια γενιά με λίγο-πολύ κοινές απόψεις: η Ελλάδα θα έπρεπε να πάψει να είναι τμήμα των Βαλκανίων, να καταστεί τμήμα της Ευρώπης και ο πολιτισμός της να αξιοποιήσει την αρχαία και βυζαντινή παράδοση μαζί με τις νεότερες ευρωπαϊκές κατακτήσεις. Η ποίηση που θα γραφόταν εφεξής όφειλε να απομακρυνθεί από το πνεύμα του καρυωτακισμού και της κατήφειας αναζητώντας νέους δρόμους. Ο Ελύτης τούς έψαξε στο ελληνικό τοπίο. Και ανακαλύπτοντας τον υπερρεαλισμό βρήκε το μέσον να αναπτύξει μια άγνωστη ως τότε εικονοποιία, έναν κόσμο πολυπρισματικό, όπως έλεγε, και λαμπερό, από όπου προέκυπτε και το γενετικό βάθος του πολιτισμού και της ευαισθησίας του. Τον αντίκρισε μέσα στη διαφάνεια και το φως ονομάζοντας τις αισθήσεις που αποκόμιζε «ηλιακή μεταφυσική» η οποία παρέπεμπε στον Εμπεδοκλή. Σε μεγάλο βαθμό αντιλαμβανόταν το φως όπως και ένας άλλος κορυφαίος συγγραφέας της Μεσογείου, ο Αλμπέρ Καμύ.