Στην καταστροφή οδηγούν την Κύπρο οι πολιτικοί της

ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ

Λίγα... ψίχουλα αξιοπρέπειας, βρε αφιλότιμοι!

Η  αλαζονεία της εξουσίας

Του Νίκου Τόκα

Μια εύλογη απορία: Εφόσον τα κόμματα αναγνωρίζουν ότι κτυπιόμαστε ανελέητα από οικονομική καταιγίδα, χωρίς να διαφαίνονται σημάδια να «κοπάσει» το κακό, και εφόσον δεν έχουν αμφιβολία ότι η συγκεκριμένη... θεομηνία υπάρχει κίνδυνος να μην αφήσει τίποτε όρθιο στο πέρασμά της, και εφόσον οι κομματάρχες είναι πεπεισμένοι ότι η οικονομία μας μπήκε σε βαθιά ύφεση, απειλώντας άμεσα και με διάλυση τον κοινωνικό ιστό (αφού φυσικά προηγουμένως θα έχει καταπιεί όλες τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις), γιατί συνεχίζουν να... κτενίζονται και δεν κηρύσσουν τη χώρα σε... κατάσταση έκτακτης ανάγκης;

Μιλά ένας παλιός φίλος και σύμβουλος "εξ απορρήτων " του πρωθυπουργού...

Τυφλή βία ή οργανωμένη αντίσταση;

Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΖΙΑ Συγγραφέα, καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς nkotzias@otenet.gr.

Στις αρχές του χρόνου είχα θέσει το ερώτημα «Κατάθλιψη ή εξέγερση;».

Στους μήνες που πέρασαν η κατάθλιψη ήταν ισχυρότερη της εξέγερσης. Ομως, η εξέγερση έρχεται. Η φτώχεια, η υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, η απελπισία, οδηγούν στην εξέγερση. Το ερώτημα είναι, θα είναι μια εξέγερση σπατάλης κοινωνικής ενέργειας, εκτόνωσης και ήττας ή οργανωμένη και με προοπτική;
Οι δημοσκοπήσεις, η καθημερινότητα της εξουσίας, οι ικανοποιημένοι από την κυβέρνηση τραπεζίτες -τοκογλύφοι, δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν πόσος θυμός και απογοήτευση έχει συγκεντρωθεί στον νου και την καρδιά των πολιτών. Διαβάζουν τις στατιστικές των ψεμάτων, τις δημοσκοπήσεις της ακινησίας, τα ακούσματα του κλειστού κόσμου τους και νιώθουν ότι όλα βαίνουν καλά. Ακόμα και τις δημοτικές εκλογές τις διάβασαν ως δικαίωση και τις μετέτρεψαν σε κύριο εξαγωγικό προϊόν.
Η ανησυχία για το μέλλον έχει αυξηθεί. Οχι μόνο εξαιτίας της ακολουθούμενης πολιτικής ύφεσης και μείωσης της παραγωγικότητας της χώρας, του εργασιακού μεσαίωνα και των κακών διαπραγματεύσεων, αλλά διότι μεγάλο τμήμα της κυβέρνησης, εγκλωβισμένο στην αίσθηση της «αποστολής» της ακινησίας, δεν λαμβάνει τα μηνύματα των καιρών.