Νέοι κήνσορες, παλιοί γνώριμοι (1)
Δεν χρειαζόταν να ευλογήσει ο
Σημίτης την κίνηση των «58» για την Κεντροαριστερά. Μια ματιά στις
υπογραφές οδηγεί στη διαπίστωση ότι ο βασικός πυρήνας των «58»
συγκροτείται από στελέχη του σημιτικού «εκσυγχρονισμού» και στενούς
συνεργάτες του πρώην πρωθυπουργού. Οπερ σημαίνει ότι το «τι λένε»
έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Εκτοπίζεται από το «ποιοι το λένε». Και ιδού
γιατί:
Κάποιος που μετέχει ενεργά, από οποιαδήποτε θέση, σ' ένα
οργανωμένο μόρφωμα -πόσω μάλλον σε κυβέρνηση ή σε Οργανισμούς και θέσεις
κατά την περίοδο της θητείας της- πιστώνεται με τα θετικά της
διακυβέρνησης ή χρεώνεται με τα αρνητικά της. Το ίδιο συμβαίνει και με
λογίους, πανεπιστημιακούς, λογοτέχνες και δημοσιολόγους που εμφορούνται
από τις ίδιες ιδέες και συμπαρίστανται, στηρίζουν, ενθαρρύνουν και
κήδονται για την επιτυχία του εγχειρήματος... Από τους «58», λοιπόν,
αλλά και από άλλους που συνυπέγραψαν εκ των υστέρων το «Μανιφέστο», η
πλειονότης ανήκει στις δύο προαναφερθείσες κατηγορίες. Σημιτικοί μέχρι
το κόκαλο είτε ως «εκσυγχρονιστικές» εκβλαστήσεις του ΠΑΣΟΚ είτε,
κυρίως, ως ενθουσιώδεις μετεγγραφές από τον χώρο της Ανανεωτικής
Αριστεράς, και δη από το ρεύμα Κύρκου.