Πως ο Σημίτης μετάτρεψε την Ελλάδα σε γερμανικό προτεκτοράτο

Η σύγκρουση ΗΠΑ-Γερμανίας και οι Έλληνες πολιτικοί 

Οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις, σε διακυβερνητικό επίπεδο, έχουν ίσως φτάσει στο χαμηλότερο σημείο τους από τις αρχές της δεκαετίας του '90.

Υπενθυμίζουμε ότι ακόμα και ο κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, παρά το γεγονός ότι είναι γνωστές οι φιλικές σχέσεις που διατηρούσε διαχρονικά με τη Γερμανία (ιδιαίτερα με τον κ. Γκένσερ), την εποχή της πρωθυπουργίας του ανέπτυξε τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις στο έπακρο. Μάλιστα επί των ημερών του είχαμε την πρώτη επίσκεψη Αμερικανού προέδρου στην Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση, του Τζόρτζ Μπους του πρεσβύτερου, το καλοκαίρι του 1991.

Ο Α. Παπανδρέου, που τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία, τον Οκτώβριο του 1993, παρά την αντιαμερικανική κάποιες φορές ρητορεία του κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του τα έτη 1981-1986, πραγματοποίησε νέα βήματα προσέγγισης και συνεργασίας με την Ουάσιγκτον. Οξυδερκής, άριστος γνώστης της εξωτερικής πολιτικής αλλά και της γεωπολιτικής, ο Ανδρέας Παπανδρέου «τρόμαξε» από τη μετάλλαξη που έβλεπε να επέρχεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η επέλαση της Γερμανίας

MASTER PLAN, Η «ΑΣΙΑΤΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΝΟΤΟΥ

Του Δ.Π. ΔΗΜΑ

Οι εξελίξεις των τελευταίων 24ώρων αποδεικνύουν αδιαμφισβήτητα ότι ολοκληρώνεται ένας ευρωπαϊκός πολιτικός κύκλος, με τη Γερμανία να βγαίνει από το «καβούκι» της και, καλπάζουσα, να διεκδικεί οικονομικά κατ' ελάχιστον τη λοιπή ευρωζώνη, την περιφέρεια της οποίας επιχειρεί να «ασιατοποιήσει» κοινωνικά και πολιτικά -χωρίς, μάλιστα, να προτίθεται να βάλει βαθύτερα το χέρι στην τσέπη, όπως φάνηκε από το «κατευόδιο» που χθες έδωσε σύσσωμη στην Ανγκελα Μέρκελ η γερμανική Κάτω Βουλή, με τους επιβληθέντες περιοριστικούς όρους.

 
 Σκηνές από ένα άγριο μέλλον...  
Από τις χθεσινές εξελίξεις κατέστη επίσης σαφές ότι η ελληνική περίπτωση, πλέον, δεν είναι η σημαντικότερη για τους Γερμανούς, οι οποίοι στο πλαίσιο των συμφερόντων τους προωθούν τις προτεραιότητές τους, οι οποίες έχουν να κάνουν: Πρώτον, με τη διαμόρφωση του ρόλου του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), σε συνδυασμό με τη συμφωνία για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, και, δεύτερον, με την προώθηση των ευρωπαϊκών θεσμικών αλλαγών, που θα 'ναι κομμένες και ραμμένες στις επιταγές του γαλλογερμανικού άξονα.

Η τύχη της Ελλάδας παίζεται στα ζάρια με άλλους να αποφασίζουν για το μέλλον της

ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

Γερμανική ηγεμονία

Του Στέφανου Κωνσταντινίδη

Ολες οι πληροφορίες που προέρχονται από δηλώσεις Γερμανών επισήμων αφήνουν σαφώς να εννοηθεί ότι στη συνάντηση της Κυριακής 23ης Οκτωβρίου 2011 δεν θα ληφθούν όλες εκείνες οι αναγκαίες αποφάσεις για την αντιμετώπιση της σημερινής κρίσης στην Ευρωζώνη. Έχει γίνει πια καθαρό ότι οι Γερμανοί επιδιώκουν τη λήψη μέτρων σταδιακά, επιδιώκοντας να επιβάλουν τις απόψεις τους. Όσο οι Γάλλοι αλλά και άλλοι Ευρωπαίοι εταίροι δεν συμφωνούν στα όσα επιμένει να επιβάλει η Γερμανία, το Βερολίνο θα κωλυσιεργεί στη λήψη οριστικών αποφάσεων αφήνοντας σε εκκρεμότητα ζητήματα που ζημιώνουν την Ευρωζώνη. Δεδομένου ότι η γερμανική είναι η πιο ισχυρή ευρωπαϊκή οικονομία, και δεδομένου ότι το Βερολίνο θα καταβάλει το μεγαλύτερο κόστος για την αντιμετώπιση της κρίσης, δεν είναι δυνατό να ληφθεί καμιά απόφαση χωρίς τη γερμανική σφραγίδα. Η Γερμανία κρατά την Ευρώπη σε ομηρία. Οι Γάλλοι, οι μόνοι που ώς τώρα ήταν σε θέση να τιθασεύουνκάπως τις γερμανικές ηγεμονικές επιδιώξεις στην Ευρώπη, φαίνεται να μην είναι πια σε θέση να το πράξουν, προπάντων που ο πιστοληπτικός οίκος Μoody’s απειλεί την πιστοληπτική αξιολόγηση ΑΑΑ της Γαλλίας με υποβάθμιση. Αυτό φυσικά αδυνατίζει ακόμη περισσότερο πολιτικά το Παρίσι απέναντι στο Βερολίνο.