
Έχει τη σημασία της και τη σημειολογία της η επίσκεψη του Ομπάμα στην
Αθήνα. Θα ήταν λάθος η απόλυτη υποβάθμισή της. Όμως γίνεται πολύ αργά,
από έναν απερχόμενο Πρόεδρο που ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για τη
δική του υστεροφημία παρά για να στηρίξει τον ελληνικό λαό. Εξάλλου δεν
αποενοχοποιείται η αμερικανική πολιτική με ευχολόγια και καλές
προθέσεις. Η πραξη είναι που μετρά. Και στην αρχή της θητείας του, το
2009, στην Τουρκία πήγε και έδωσε τις ευλογίες του στο
ισλαμο-νεοθωμανικό καθεστώς. Και είναι με τη δική του ανοχή που η Άγκυρα
συνεχίζει απτόητη τις προκλήσεις της στην Κύπρο και το Αιγαίο. Και
είναι η κα Νιούλαντ του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών και ο
αντιπρόεδρός του που ασκούν αφόρητες πιέσεις για μια διχοτομική λύση στο
Κυπριακό. Για να θυμηθούμε και κάποιες προεκλογικές υποσχέσεις του,
όπως για παράδειγμα το κλείσιμο του Γκουαντανάμο στις πρώτες εκατό μέρες
της προεδρίας του, που όμως ζει και βασιλεύει οκτώ χρόνια μετά! Ή τις
υποσχέσεις του που δεν τήρησε να τερματίσει τους πολέμους της χώρας του
στη Μέση Ανατολή και το Αφγανιστάν.