Εχουμε μια παγκόσμια οικονομία της αγοράς που δεν λειτουργεί

Στίγκλιτς: Η κρίση θα συνεχιστεί και το 2014

Παραμένει το βασικό πρόβλημα της έλλειψης της παγκόσμιας συνολικής ζήτησης

«Υπάρχει κάτι θλιβερό στις ετήσιες ανασκοπήσεις των τελευταίων πέντε ετών, του διαστήματος δηλαδή που έχουμε διανύσει από την έκρηξη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2008. Ναι, αποφύγαμε μια Μεγάλη Υφεση υπ' αριθμόν 2, αλλά βρεθήκαμε σε μια Μεγάλη Κακουχία, με ελάχιστη αύξηση του εισοδήματος για ένα μεγάλο ποσοστό των πολιτών στις προηγμένες οικονομίες. Μπορούμε να περιμένουμε μία από τα ίδια το 2014», γράφει ο Νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς.

Παγκόσμια Οικονομία - Εγκλωβισμένος σε ένα βουνό χρεών παραμένει ο κόσμος - Στη δεύτερη θέση των πιο χρεωμένων χωρών του πλανήτη η Ελλάδα

 

 

Τάσος Μαντικίδης  

Οταν το 2008 ο υπερχρεωμένος χρηματοπιστωτικός κλάδος βρέθηκε στη δίνη της κρίσης, διασώθηκε από τις κυβερνήσεις, οι οποίες είδαν το χρέος τους ως ποσοστό του ΑΕΠ να αυξάνεται στα υψηλότερα επίπεδα των τελευταίων 50 ετών, συντείνοντας έτσι στην κρίση κρατικού χρέους στον δυτικό κόσμο. Σχεδόν πέντε χρόνια από την κρίση του 2008, ο δρόμος της ανάκαμψης για τις μεγάλες οικονομίες δείχνει δυσκολότερος απ' ό,τι αναμενόταν.

Η διαδικασία εξυγίανσης συνεχίζεται, ενώ σε πολλές οικονομίες του δυτικού κόσμου τα βουνά των χρεών συνεχίζουν την ανοδική πορεία τους.  

Πρωτιές για Ιαπωνία και Ελλάδα

Στην κορυφή της λίστας των χρεωμένων κρατών για το 2013 φιγουράρει πάντως η Ιαπωνία, με δημόσιο χρέος προς ΑΕΠ 232%, ενώ ακολουθεί η Ελλάδα, το χρέος της οποίας κινείται προς το 180%. Ιταλία και Πορτογαλία με δημόσιο χρέος ως προς το ΑΕΠ άνω του 130% και η Ιρλανδία με 122% διαμορφώνουν τη λίστα των πέντε πιο χρεωμένων σήμερα χωρών. Την ίδια ώρα, η τάση στην ευρωζώνη παραμένει αυξητική, ενώ για τους οικονομολόγους η ευρωπαϊκή κρίση χρέους μπαίνει σε μια νέα φάση, καθώς τους επόμενους 12 μήνες θα υπάρξουν πολιτικές, κοινωνικές και χρηματοοικονομικές προκλήσεις που θα δοκιμάσουν για ακόμη μία φορά τις διαχειριστικές ικανότητες της Ευρώπης εν μέσω κρίσης.

Να καταρρεύσει το ευρώ, για να σωθούν(!) τα PIIGS...

Της Ζέζας Ζήκου

Η μοναδική θετική εξέλιξη είναι η πρόσφατη εξασθένηση του ευρώ. Ωστόσο, αυτό εξακολουθεί να παραμένει πάνω από τα επίπεδα του 1,20 έναντι του δολαρίου, όταν αρκετές οικονομίες της Ευρωζώνης ήδη βρίσκονται σε επίπεδα χρεοκοπίας. Απλώς να υπενθυμίσω ότι η επίσημη ισοτιμία του ευρώ έναντι του δολαρίου ήταν τα 1,17 όταν το ευρωνόμισμα ξεκίνησε την πορεία στις αγορές τη Δευτέρα 4 Ιανουαρίου του 1999. Και οι ανάγκες επιβάλλουν τώρα την εξυπηρέτηση των χρεών, ιδιωτικών και δημοσίων, ενώ οι φοβίες περί κατάρρευσης του ισχυρού ακόμη ευρώ παίρνουν αιχμηρές πολιτικές διαστάσεις.

Μήπως είχε δίκιο ο Μαρξ;

Παντελής Καψής  
Εφτασε λοιπόν το τέλος του καπιταλισμού; Εντάξει, το ερώτημα είναι ρητορικό, το αδιέξοδο όμως στο οποίο μοιάζει να οδηγείται η παγκόσμια οικονομία είναι πέρα για πέρα αληθινό. Και μπορεί όλοι να συμφωνούν ότι υπάρχει έλλειμμα ηγεσίας, ότι η Μέρκελ και ο πρόεδρος Ομπάμα είναι υπερβολικά αναποφάσιστοι και διστακτικοί, την ίδια στιγμή ωστόσο υπάρχουν διαμετρικά αντίθετες απόψεις για το τι περιμένουμε να κάνουν. Βρίσκονται, βλέπετε, μπροστά σε μια θεμελιώδη αντίφαση του συστήματος- για να χρησιμοποιήσουμε αριστερή ορολογία.

Πολιτικοί Αναμορφωταί

Φίλης Ν.

Το ποίημα του Καβάφη που δημοσιεύετε στο τέλος του άρθρου εγράφη το 1928. Ο ποιητής "δεν εντοπίζει την αποικία παρά μόνο χρονικά: το 200 π.Χ. δηλώνει την καμπή της ελληνιστικής εποχής". Δεν κρύβει την απέχθειά του για τους εισαγόμενους Πολιτικούς Αναμορφωτές και αποφαίνεται ότι "βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε, πράγματα που είναι δύσκολα να καταργεί κανείς".

H εικονική οικονομία των κερδοσκόπων έχει βυθίσει την πραγματική οικονομία στο σημερινό χάος

ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

Εκτός τροχιάς η παγκόσμια οικονομία

Του Στέφανου Κωνσταντινίδη

Ηπαγκόσμια οικονομική κρίση δεν φαίνεται να είναι περαστική. Αντίθετα, πάει να γίνει μονιμότητα. Ο μέσος πολίτης δυσκολεύεται να αντιληφθεί την εξέλιξη των πραγμάτων καθώς καθημερινά ακούγονται οι πιο αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις πάνω στο θέμα αυτό. Και φυσικά εδώ τίθεται και το ερώτημα της «επιστημονικότητας» της οικονομικής επιστήμης. Βέβαια κανείς δεν περιμένει από τους οικονομολόγους να προβλέψουν το μέλλον. Όμως ούτε και στα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την αντιμετώπιση της κρίσης συμφωνούν μεταξύ τους. Όπως συμβαίνει και με τις άλλες κοινωνικές επιστήμες, φαίνεται πως η ιδεολογία έχει το προβάδισμα από την όποια επιστημονική ανάλυση. Κατ’ επέκταση συναντούμε το ίδιο φαινόμενο και στη διαχείριση που κάνουν οι πολιτικοί αλλά και οι τεχνοκράτες της παρούσας κρίσης.
Όπως και να έχουν τα πράγματα τα μέτρα που έχουν ληφθεί ως τώρα για την αντιμετώπιση της δεν έχουν αποδώσει. Ένας από τους λόγους της αποτυχίας αυτής είναι και το γεγονός της ύπαρξης δύο πόλων στην παγκόσμια οικονομία: ο ένας είναι ο πόλος της πραγματικής οικονομίας, αυτής που παράγει αγαθά. Ο άλλος είναι αυτός της εικονικής οικονομίας, των σπεκουλαδόρων, των κερδοσκόπων, των αεριτζήδων οι οποίοι είναι ξεκομμένοι από την παραγωγή. Φαίνεται πως αυτή η εικονική οικονομία των κερδοσκόπων έχει βυθίσει την πραγματική οικονομία στο σημερινό χάος. Από την άλλη οι μηχανισμοί των αγορών, αφέθηκαν ανεξέλεγκτοι. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’70, με το Θατσερισμό στη Βρετανία και με το Ρηγκανισμό στις ΗΠΑ λίγο αργότερα, ένας ανεξέλεγκτος νεοφιλελευθερισμός άφησε τα πάντα στους μηχανισμούς των αγορών. Στο όνομα του νεοφιλελευθερισμού τα κράτη αποποιήθηκαν των ευθυνών τους και άφησαν τις αγορές να κατευθύνουν τα πάντα.