Άγιον Όρος • Ακολουθία Αναστάσεως

Καλό Πάσχα

Σταύρωση...

                                                Ο...Σατιρικός, Το Ποντίκι, 14/04/2017

Τίμιος...

                                                     Π.Ζερβός, ΕΦΣΥΝ, 12/04/2017

Πάσχα της ελπίδας, Πάσχα των Ελλήνων

Νύχτα γιομάτη θαύματα, νύχτα σπαρμένη μάγια!   Διονύσιος Σολωμός

Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*

Το Πάσχα το βιώνουν οι πιστοί αλλά και οι αγνωστικιστές και οι άθεοι. Είναι γιατί πέρα από μεγάλη θρησκευτική γιορτή για τους πιστούς συμβολίζει κάτι περισσότερο : την ελπίδα. Ένας βαθύς συμβολισμός για τη ζωή, νίκη ενάντια στο θάνατο και τη φθορά. Με την πάροδο του χρόνου έγινε μέρος της κουλτούρας και όσων θρησκεύουν και όσων το βλέπουν σαν σύμβολο μιας νέας ζωής. Άλλωστε είναι καλό να γνωρίζουμε πως αυτός ο συμβολισμός του Πάσχα δεν συνδέεται μόνο με την ιουδαϊκή παράδοση αλλά και με την αρχαία ελληνική μυθολογία και τις παραδόσεις πολλών άλλων λαών της Ανατολικής Μεσογείου. Στην αρχαία ελληνική μυθολογία έχουμε τον Διόνυσο, έχουμε τον Άδωνι, αλλά και άλλες μορφές της που συμβολίζουν τον θάνατο και την ανάσταση και που επηρέασαν την παράδοση του ελληνικού Πάσχα. Οι τελετουργίες με τα «Αδώνια», η ιδέα της μετάληψης του σώματος και του αίματος υπάρχει και στα «Αδώνια» αλλά και στα Ορφικά μυστήρια. Οι ανθρωπολόγοι αναφέρουν ότι στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου βιώνουν τον θάνατο και την ανάσταση περισσότεροι από 16 θεοί.

Είναι γι’αυτό τον λόγο που το Πάσχα έχει αυτό τον βαθύ πολιτισμικό συμβολισμό. Στους Έλληνες βέβαια συνδέθηκε άρρηκτα με τη δημιουργία στον χώρο της τέχνης, της λογοτεχνίας και του λαϊκού πολιτισμού. Συνδέθηκε με έθιμα και παραδόσεις που μας έρχονται μέσα από τους αιώνες. Η σύνδεσή του επίσης με τους αγώνες της ελευθερίας και με την ελληνική φύση του έδωσαν μια ξεχωριστή θέση στην ελληνική παράδοση.

Παπαδιαμάντης, μέρες που είναι

Καλὸ Πάσχα!

Ὅταν παιδίον διηρχόμην ἐκεῖ πλησίον, ἐπὶ ὀναρίου ὀχούμενος, διὰ νὰ ὑπάγω νὰ ἀπολαύσω τὰς ἀγροτικάς μας πανηγύρεις, τῶν ἡμερῶν τοῦ Πάσχα, τοῦ ἁγίου Γεωργίου καὶ τῆς Πρωτομαγιᾶς, ἐρρέμβαζον γλυκὰ μὴ χορταίνων νὰ θαυμάζω περικαλλὲς δένδρον, μεμονωμένον, πελώριον, μίαν βασιλικὴν δρῦν. [...] Καὶ ἦτον ἐκείνη ἄνασσα τοῦ δρυμοῦ, δέσποινα ἀγρίας καλλονῆς, βασίλισσα τῆς δρόσου...
Ἀπὸ τὰ φύλλα της ἐστάλαζε κ᾽ἔρρεεν ὁλόγυρά της «μάννα ζωῆς, δρόσος γλυκασμοῦ, μέλι τὸ ἐκ πέτρας». ῎Εθαλπον οἱ ζωηφόροι ὀποί της ἔρωτα θείας ἀκμῆς, κ᾽ ἔπνεεν ἡ θεσπεσία φυλλάς της ἵμερον τρυφῆς ἀκηράτου. Καὶ ἡ κορυφή της βαθύκομος ἠγείρετο ὡς στέμμα παρθενικόν, διάδημα θεῖον.
Ἠσθανόμην ἄφατον συγκίνησιν νὰ θεωρῶ τὸ μεγαλοπρεπὲς ἐκεῖνο δένδρον. Ἐφάνταζεν εἰς τὸ ὄμμα, ἔμελπεν εἰς τὸ οὖς, ἐψιθύριζεν εἰς τὴν ψυχὴν φθόγγους ἀρρήτου γοητείας. [...] Μ᾽ἔθελγε, μ᾽ἐκήλει, μ᾽ἐκάλει ἐγγύς της. Ἐπόθουν νὰ πηδήσω ἀπὸ τοῦ ὑποζυγίου, νὰ τρέξω πλησίον της, νὰ τὴν ἀπολαύσω· νὰ περιπτυχθῶ τὸν κορμόν της, ὅστις θὰ ἦτον ἀγκάλιασμα διὰ πέντε παιδιὰ ὡς ἐμέ, καὶ νὰ τὸν φιλήσω. Νὰ προσπαθήσω ν᾽ἀναρριχηθῶ εἰς τὸ πελώριον στέλεχος, τὸ ἁδρὸν καὶ ἀμαυρόν, ν᾽ἀναβῶ εἰς τὸ σταύρωμα τῶν κλάδων, ν᾽ἀνέλθω εἰς τοὺς κλῶνας, νὰ ὑψωθῶ εἰς τοὺς
ἀκρέμονας...
[...]

Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Ὑπὸ τὴν βασιλικὴν δρῦν»

ΠΑΣΧΑ

[Ματιές] Η Ανάσταση

Του Λευτέρη Π. Παπαδόπουλου

Σαράντα χρόνια φούρναρης (στην πραγματικότητα 53) κι ακόμα δεν έχω συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι τη Μεγάλη Πέμπτη πρέπει να παραδίδω χρονογραφήματα για τη Μ. Παρασκευή, το Μ. Σάββατο, την Ανάσταση, τη δεύτερη μέρα του Πάσχα και την Τρίτη να γράφω για την Τετάρτη. Ηγουν, τη 18η Απριλίου! Χαίρε επικαιρότητα. Αλλά, τι να κάνω; Στον πόλεμο, όπως στον πόλεμο, που λένε κι οι Γάλλοι... 

Τη Μεγάλη Παρασκευή δεν παίζω τάβλι, δεν παίζω χαρτιά, πηγαίνω στον Επιτάφιο της γειτονιάς μου, ψέλνω μαζί με τους ψαλτάδες και τον κόσμο το «Ω γλυκύ μου έαρ» και γενικώς προσπαθώ να κάνω ό,τι ζήτησε ο Ιησούς από τον Πέτρο και τους υπόλοιπους μαθητές του: «Γρηγορείτε και προσεύχεσθε ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν• το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής».