Τα swaps των «κηπουρών»

Η κυρία Τίνα Μπιρμπίλη και ο κ. Δ. Δρούτσας μπορεί να έχασαν τα υπουργεία τους, αλλά «μετατάχθηκαν» σε νέες ζηλευτές θέσεις

Ν. ΧΑΣΑΠΟΠΟΥΛΟΣ
Η κυρία Τίνα Μπιρμπίλη ετοιμάζει τις βαλίτσες της για το Παρίσι. Εγκαταλείπει το αγαπημένο της γυμναστήριο Ηolmes,το κόκκινο τζιπάκι της,τις φίλες της από τις διάφορες περιβαλλοντικές οργανώσεις και τοποθετείται πρέσβης στον ΟΟΣΑ. Η κυρία Μπιρμπίλη και ο κ. Δ. Δρούτσας, οι οποίοι έπαιξαν από το 2004 πρωταγωνιστικό ρόλο στο πλευρό του κ. Γ. Παπανδρέου, αντικαταστάθηκαν ήδη στους σημαντικούς υπουργικούς θώκους που κατείχαν.

ΟΠαπανδρέου διόρισε πολλούς κηπουρούς, δυστυχώς, ως υπουργούς

Οι «κηπουροί» του κ. Παπανδρέου

Αντώνης Καρακούσης

Ο Παναγιώτης Πιπινέλης, διακρίθηκε ως διπλωμάτης του στέμματος, υπήρξε πιστός μοναρχικός, παρ' ότι η χούντα των συνταγματαρχών τον όρισε το 1967 υπουργό Εξωτερικών. Θέση που διατήρησε ως τον θάνατό του το 1970. Διέθετε γνώσεις, είχε ικανότητες και υπηρέτησε μετά πάθους τη μετριοπαθή γραμμή στην εξωτερική πολιτική, αυτή που οι περισσότεροι στα μεταπολεμικά χρόνια αναγνώριζαν ως υποτελή προς τις μεγάλες δυνάμεις, αλλά εκείνος την θεωρούσε κατευναστική και μόνο σύμφωνη προς τα εθνικά συμφέροντα μιας μικρής χώρας, όπως η Ελλάδα.
Ιστορική έμεινε η ρήση του ότι «δικαίωμα του βασιλέως είναι να διορίζει πρωθυπουργόν, ακόμη και τον κηπουρόν του». Ο ίδιος διορίσθηκε από τον βασιλέα το 1963 υπηρεσιακός πρωθυπουργός, μετά την αποχώρηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή στο Παρίσι.
Κάπως έτσι έμεινε και ο ίδιος στην Ιστορία ως ο «κηπουρός του Βασιλέως», ως το πρόσωπο που υπηρέτησε τα συμφέροντα του άνακτα, ως ο διπλωμάτης των ανακτόρων.
Και έκτοτε εκείνη η ρήση χρησιμοποιείται αναλόγως.