ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ
«Μικροί» για να δώσουν λύσεις
Του Μιχάλη Ιγνατίου
Το βασικό ερώτημα που πρέπει να θέσει ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Γιώργος Παπανδρέου στον εαυτό του είναι πολύ απλό: Μπορεί αυτός και η κυβέρνησή του να λύσουν τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, τα οποία όσο περνούν οι μέρες γίνονται πιο περίπλοκα και δυσκολότερα; Την απάντηση θα πρέπει να την δώσει ο ίδιος για να λάβει και τις ανάλογες αποφάσεις. Βέβαια, ο καθένας από εμάς έχει τις απόψεις του και έχουμε κάθε δικαίωμα να κρίνουμε τον κ. Παπανδρέου και τους υπουργούς του, που με τα σημερινά δεδομένα αποδεικνύονται «μικροί» για να επιλύσουν το βασικό πρόβλημα της Ελλάδας. Πηγαίνοντας πίσω, στις ημέρες μετά την εκλογή του σημερινού πρωθυπουργού, όταν ο ίδιος και οι συνεργάτες του ξεκίνησαν «εκστρατεία απαξίωσης» της χώρας, αλλά και μετά όταν οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια τη χώρα στο ΔΝΤ «για να την σώσουν», με ευκολία καταλήγει κανείς στο συμπέρασμα ότι «κάθε μέρα (πάμε) και χειρότερα». Οι υποσχέσεις που είχαν δώσει ήταν βέβαια διαφορετικές. Διαβεβαίωσαν τον λαό ότι θα δει καλύτερες μέρες και ότι με την βοήθεια του Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης η Ελλάδα θα αλλάξει.
«Θα συγυριστεί το μαγαζί» έλεγε ένας από τους μεγαλόσχημους που περιτριγυρίζουν τον κ. Παπανδρέου. Δώδεκα μήνες μετά την επιβολή του Προγράμματος Σταθερότητας η απόγνωση κυριαρχεί τις Ελληνίδες και τους Έλληνες, και παρατηρείται σε επικίνδυνο βαθμό η κατάπτωση, η στεναχώρια και η κατάθλιψη όπως τις μαύρες ημέρες της ξενοκίνητης δικτατορίας των συνταγματαρχών. Το χαμόγελο χάθηκε από τα χείλη, τα πρόσωπα σκυμμένα και θλιμμένα και οι άνθρωποι κυριαρχούνται από κακές σκέψεις για το μέλλον της χώρας.
«Θα συγυριστεί το μαγαζί» έλεγε ένας από τους μεγαλόσχημους που περιτριγυρίζουν τον κ. Παπανδρέου. Δώδεκα μήνες μετά την επιβολή του Προγράμματος Σταθερότητας η απόγνωση κυριαρχεί τις Ελληνίδες και τους Έλληνες, και παρατηρείται σε επικίνδυνο βαθμό η κατάπτωση, η στεναχώρια και η κατάθλιψη όπως τις μαύρες ημέρες της ξενοκίνητης δικτατορίας των συνταγματαρχών. Το χαμόγελο χάθηκε από τα χείλη, τα πρόσωπα σκυμμένα και θλιμμένα και οι άνθρωποι κυριαρχούνται από κακές σκέψεις για το μέλλον της χώρας.