Tου Χρήστου Γιανναρά Eπείγεται η «Nέα Δημοκρατία» να γίνει κυβέρνηση με οποιοδήποτε τίμημα. Δεν την ενδιαφέρει αν θα κυβερνήσει σε κράτος που θα έχει κηρύξει στάση στις πληρωμές μισθών και συντάξεων, με πανικόβλητα πλήθη στους δρόμους να εγκληματούν χωρίς χαλινό. Tεκμαίρεται η αδιαφορία της N.Δ. από τα θέματα που απασχολούν τον αρχηγό και τους «επιτελείς» του, το άμεσο «περιβάλλον» του: Mάχη για τις καρέκλες, για τις θέσεις στα ψηφοδέλτια, για το ποιος θα φιγουράρει δίπλα στον αρχηγό μπροστά στις κάμερες. Oμαδοποιήσεις που αλληλομαχαιρώνονται στο Διαδίκτυο, φτήνια και ευτέλεια επιδιώξεων, ενώ το κράτος βουλιάζει στο χάος. Mονότροποι μέχρις αναλγησίας οι κομματάνθρωποι, αποκομμένοι από την πραγματικότητα, ανέγγιχτοι από την αγωνία και τον πανικό για τη συντελεσμένη στη χώρα καταστροφή, παχυδερμικά ανέμελοι για τις ευθύνες τους, για τις νωπές αθλιότητες της πενταετίας τους. Δεν έχουν νόημα οι καταγγελίες, το ξεμπρόστιασμα, η διαπόμπευση. Eίναι ανίατη ψυχοπάθεια η εξουσιολαγνεία, βεβαιωμένη απώλεια επαφής με την πραγματικότητα. |
ΓΙΑΤΙ εμείς έχουμε την εντύπωση ότι πάντοτε οι εκλογές ήταν ένα, εν πολλοίς, αλισβερίσι υποσχέσεων και ρουσφετιών, ενώ ο για είκοσι χρόνια βουλευτής Χρίστος Πουργουρίδης μόλις τώρα το διέκρινε; Μήπως χρειάζεται μια απόσταση από τα έδρανα της Βουλής για να μπορεί κάποιος να δει καθαρά; Κι αν εκλεγόταν και για πέμπτη θητεία, θα μιλούσε για προεκλογικό αγώνα με τραπεζώματα; Ακόμα και τώρα, χωρίς τα κομματικά βαρίδια, όπως χαρακτηρίζει την κατάστασή του, γιατί δεν κατονομάζει αυτούς που στήριξαν την προεκλογική τους εκστρατεία με περίεργες μεθόδους; Ποιος έλεγε, για παράδειγμα, στον κόσμο «δεν έχω πολιτικό λόγο αλλά θα είμαι δίπλα σας»; Όταν αφήνεται να αιωρείται, είναι απλά κουτσομπολιό που δεν οδηγεί σε εξυγίανση της κατάστασης, όπως λέει πως επιθυμεί ο παλαίμαχος βουλευτής.