ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ
Ξεσκολισμένοι και πρωτάκια
Πιτσιρίκια ακόμα, βυθιζόμαστε στην
κολυμβήθρα της αμφισημίας και των υπονοουμένων. Και πονηρεύουμε
ακούγοντας και αναμεταδίδοντας ανέκδοτα βασισμένα στο λογοπαίγνιο και
στη διπλή σημασία των λέξεων, την αφελή και την «ενήλικη». Ολο καμάρι,
νιώθουμε πως αντρωνόμαστε πρώιμα μετέχοντας σε μια παιδεία που, σαν
πατροπαράδοτη, παραμένει αρρενοπρεπής, ή όπως μαθαίνουμε αργότερα,
φαλλοκρατική. Σ’ αυτό το «αργότερα», και φεμινιστές αν λέμε πως είμαστε,
συνεχίζουμε να αναμεταδίδουμε ανέκδοτα «αρσενικού προσήμου», με τον
ίδιο τρόπο που, ενώ δηλώνουμε αντιρατσιστές, λέμε ρατσιστικά ανέκδοτα.
Κι αν πάει κανείς να μας στριμώξει, θα του πούμε δύο τινά: ότι κρατάμε
από τον Αριστοφάνη, άρα το «δικαίωμα στη σάτιρα και στο καλαμπούρι»,
«κάτω οι απαγορεύσεις» κτλ. Και ότι, για να ενοχλείται, δεν μπορεί παρά
να είναι ανόητος, κομπλεξικός, πουριτανός, υπερσυντηρητικός (και δη της
Αριστεράς), κτλ.
