Κύπρος - Μα... παίζουμε τζιαι... ξηπαίζουμε με το Μνημόνιο;

Νίκος Τόκας

Ε, εσείς απελπισμένοι, απεγνωσμένοι, πεινασμένοι, και χιλιάδες άνεργοι, το ακούσατε ότι «οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου υποστηρίζουν την έξοδό μας από το Μνημόνιο;». Ε, και; λέμε εμείς. Τι δηλαδή αλλάζει επειδή υποστηρίζουν (διάβαζε: λαϊκίζουν) εντελώς θεωρητικά και φιλολογικά, κάτι που δεν μπορούν κιόλας πρακτικά να πετύχουν;

Κύπρος - Μόνιμα θύματα μασκαράδων και απατεώνων!

Νίκος Τόκας
 
Να 'στε σίγουροι ότι εάν υπήρχε πραγματική δημοκρατία στον τόπο μας, και οι θεσμοί της ήταν καμωμένοι από... μπετόν αρμέ, μερικές εκατοντάδες συνάνθρωποί μας, γνωστά ονόματα για την όποια κοινωνική τους «θέση», αλλά και άλλοι άγνωστοι και «άσημοι» στην... πιάτσα, θα έπρεπε να ήταν ένοικοι των Κεντρικών Φυλακών: Καταδικασμένοι όλοι τους, με την κατηγορία ότι προξένησαν ανεπανόρθωτη βλάβη στην πατρίδα, με συνειδητή και εγκληματική υπόσκαψη του καλώς νοούμενου εθνικού συμφέροντος, με αποκλειστικό σκοπό το ίδιο (υλικό) όφελος.

Ελλάδα - Περί κρίσης

Λευτέρης Π. Παπαδόπουλος

 

Δύο μήνες περίπου μακριά από την Αθήνα, από χωρίου εις χωρίον περιπλανώμενος, για ένα πράγμα βεβαιώθηκα - και αυτή την πεποίθησή μου την υπογράφω με δύο χέρια: η κρίση δεν έχει φτάσει στην επαρχία! Στην πρωτεύουσα ο κόσμος αγωνιά, ασφυκτιά, δεν ξέρει τι τον περιμένει η αυριανή μέρα, αλλά στα χωριά οι άνθρωποι, όπως τον παλιό καλό καιρό: στις δουλειές τους, με τις παρέες τους, με ό,τι τέλος πάντων είναι «ζωή» στη «μικρή μας πόλη». Εδώ, κάθε τόσο και μια αυτοκτονία, για οικονομικούς κυρίως λόγους. Εκεί, γκρίνια μεν, αλλά και συνεχείς γιορτές, με τους άγιους πάντοτε στο κατώφλι!

Ένας πολιτικός απατεώνας του μνημονίου, στο Καρακάς

Το Μνημόνιο και η ξεχασμένη σφαγή στο Καράκας
«Η σορός του Κάρλος Αντρές Πέρες σαράντισε εξόριστη στο Μαϊάμι. Εκεί όπου ο πρώην πρόεδρος της Βενεζουέλας είχε καταφύγει με την οικογένειά του προκειμένου να αποφύγει να δικαστεί για τη μεγάλη σφαγή του Καράκας. Είκοσι δύο χρόνια ακριβώς μετά τη σφαγή, που είχε στοιχίσει τη ζωή έως και τριών χιλιάδων ανθρώπων, εβδομήντα ένας από εκείνους τους νεκρούς βρήκαν επιτέλους το όνομά τους και ενταφιάστηκαν προχθές με τιμές σε ειδικό μνημείο στο Καράκας. Μέχρι τότε παρέμεναν ανώνυμοι, θαμμένοι σε μαζικούς τάφους, σε μια γωνιά του γενικού νεκροταφείου.
...Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς γιατί ο λαός της Βενεζουέλας επέλεξε να τον κυβερνά ο Τσάβες; Τι ήταν εκείνο που τον έκανε να εμπιστευτεί τη σωτηρία του σε έναν που ήταν κολλητός του Φιντέλ Κάστρο; Η λιτότητα, λέει ο συγγραφέας Μαρκ Εϊμς. Και οι συνέπειές της, που, όπως διαπιστώνουμε σήμερα, είναι πάνω-κάτω παντού ίδιες: οικονομική καταστροφή, πολιτική αποσύνθεση και βία. Τον Φεβρουάριο του 1989, ο Κάρλος Αντρές Πέρες εκλεγόταν πρόεδρος της χώρας, υποσχόμενος στους ψηφοφόρους ότι θα αντιστεκόταν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο που επιχειρούσε να περάσει τον λαό από σκληρή λιτότητα. Τον πίστεψαν.
Ομως, ο Πέρες αποδείχτηκε ένας πολιτικός απατεώνας, ο οποίος είχε ξεπουληθεί στην τραπεζική ολιγαρχία που δάνειζε τη χώρα του, όπως τόσοι και τόσοι ηγέτες του καιρού μας.