Κωμωδία ιδεών, πράξη δεύτερη
Του Δημοσθένη Κούρτοβικ
Και
ξαφνικά ο κ. Παναγιώτης Λαφαζάνης έγινε ενδιαφέρων. Η δήλωσή του ότι ο
ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ακόμη έτοιμος να κυβερνήσει ακούστηκε μέσα στο
μπολσεβίκικο παραλήρημα του συριζαίικου Ανώτατου Σοβιέτ σαν τη φωνή
κάποιου που, μπολσεβίκος και αυτός, από τους πιο αρειμάνιους μάλιστα,
ξεστομίζει αναπάντεχα, σαν να σαστίζει και ο ίδιος, μια αδιανόητα
μενσεβίκικη κουβέντα.
Η δήλωση αυτή, ό,τι και αν τη γέννησε (ειλικρίνεια, εχεφροσύνη,
τακτικισμός, στιγμιαία έκλαμψη ή οι σάλπιγγες της Ιεριχούς, που πριν
τσακίσουν τα τείχη των πολιορκημένων τσάκισαν τα νεύρα ενός από τους πιο
«φυσερούς» σαλπιγκτές των πολιορκητών), ήταν σαν μια ανεξέλεγκτη
σύσπαση μασκαρεμένου προσώπου, που τσαλακώνει τη μάσκα και σε αφήνει να
υποψιαστείς από κάτω μια άλλη εικόνα.
Μπορώ να δεχτώ τα αντιμνημονιακά επιχειρήματα του ΣΥΡΙΖΑ, στην
πραγματικότητα μάλιστα συμμερίζομαι τα περισσότερα. Αλλά μου είναι
αδύνατο να πιστέψω ότι οι στρατηγικοί εγκέφαλοί του, ακόμη και οι
Σουσλόφ των πιο ακραίων συνιστωσών, εννοούν σοβαρά τις επαγγελίες που
πλασάρουν στο αλαφιασμένο από την Κρίση κοινό, τη βαυκαλιστική ρητορική
που ενοχοποιεί το Μνημόνιο για όλα τα προβλήματα της χώρας και υπόσχεται
επιστροφή στην προμνημονιακή νιρβάνα (και σπατάλη), ιδανικό εφαλτήριο
για τον σοσιαλισμό. Δεν είναι βλάκες αυτοί οι άνθρωποι ούτε τόσο
φαντασιόπληκτοι όσο τους παρουσιάζουν μερικοί εχθροί τους.
