Toυ Ηλία Σιακαντάρη
Ηταν σοκ στην αρχή, πήρε κάποιο καιρό να μπει σε λειτουργία και να στρώσει ως διαδικασία, αλλά τελικά, η ανάληψη από τις κεντρικές τράπεζες πιο ενεργού ρόλου στη ρύθμιση των διεθνών αγορών κατάφερε να «αγοράσει» την πολυπόθητη ηρεμία μετά την κατάρρευση του 2008. Η έμπρακτη δέσμευση ότι θα παρέχουν ρευστότητα όταν χρειάζεται απομάκρυνε τους κινδύνους κατάρρευσης στην αρχή και προσομοίωσε κανονικές συνθήκες στη συνέχεια. Οι λακωνικές, αφαιρετικές –αλλά με τόση αυτοπεποίθηση– ανακοινώσεις μοίρασαν σιγουριά και, σταδιακά, έφεραν μια αίσθηση ασφάλειας.
Αλλά τα ανθρώπινα συστήματα είναι καταδικασμένα να μεταβάλλονται, καμιά σταθερότητα δεν κρατά για πάντα (πόσο μάλλον αυτές που ενσωματώνουν την «αυθάδεια» του κεντρικού σχεδιασμού).