Πασχάλης Μ. Κιτρομηλίδης*
Στη σημερινή Ευρώπη της
κρίσης, όπου οι ανισότητες οξύνονται και τα συναισθήματα της αδικίας
γιγαντώνονται και αναζητούν διεξόδους σε ποικίλες μορφές κοινωνικής
διαμαρτυρίας, ακούγεται συχνά το αίτημα για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο,
τη σύμπηξη μιας νέας βάσης για την κοινωνική συνύπαρξη, θεμελιωμένη σε
κοινωνικές συναινέσεις που να ικανοποιούν το αίτημα της δικαιοσύνης. Το
αίτημα είναι διάχυτο και αισθητό και πέρα από τις χειραγωγήσεις τις
οποίες υφίσταται από την πολιτική δημαγωγία που έχει περισσεύσει στις
μέρες μας στην Ελλάδα και αλλού. Είναι διάχυτο ακριβώς επειδή εκφράζει
βαθιές υπαρξιακές ανάγκες που συνιστούν προϋποθέσεις για την επιβίωση
της κοινωνίας. Ακόμη και στην πρόσφατη συζήτηση των προγραμματικών
δηλώσεων της κυβέρνησης διατυπώθηκε για άλλη μία φορά η ανάγκη για ένα
νέο κοινωνικό συμβόλαιο.
