Τόπος κατάφυτος από ελιές, πεύκα και αμπέλια, με απίθανες παραλίες, γεύσεις, αρώματα και ιστορία
Της Γιούλης Επτακοιλη
Κάθε τέτοια εποχή με τις χειμωνιάτικες βροχές, θυμάμαι τον ήχο από τις σταγόνες που χτυπούσαν στο τσίγκινο στέγαστρο της εισόδου πριν πέσουν στον πλακόστρωτο δρόμο μπροστά από το σπίτι.
Στο εσωτερικό, η ξυλόσομπα έκαιγε στο φουλ -ποιος να το πίστευε ότι εν έτει 2013 θα τις ξαναβρίσκαμε στο αστικά μας σπίτια- και η γιαγιά αποθήκευε σε μεγάλα δοχεία το φρέσκο λάδι της χρονιάς καθώς μας ετοίμαζε ζεστό, ζυμωτό ψωμί με αγουρέλαιο και χοντρό αλάτι. Να, μια γεύση οικεία, μοναδική, αξεπέραστη.
Της Γιούλης Επτακοιλη
Κάθε τέτοια εποχή με τις χειμωνιάτικες βροχές, θυμάμαι τον ήχο από τις σταγόνες που χτυπούσαν στο τσίγκινο στέγαστρο της εισόδου πριν πέσουν στον πλακόστρωτο δρόμο μπροστά από το σπίτι.
Στο εσωτερικό, η ξυλόσομπα έκαιγε στο φουλ -ποιος να το πίστευε ότι εν έτει 2013 θα τις ξαναβρίσκαμε στο αστικά μας σπίτια- και η γιαγιά αποθήκευε σε μεγάλα δοχεία το φρέσκο λάδι της χρονιάς καθώς μας ετοίμαζε ζεστό, ζυμωτό ψωμί με αγουρέλαιο και χοντρό αλάτι. Να, μια γεύση οικεία, μοναδική, αξεπέραστη.