Φάντασμα του κάποτε ισχυρού εαυτού της έχει καταντήσει η Σερβία. Εχει σχεδόν εξαφανιστεί από τον χάρτη των βαλκανικών πολιτικών εξελίξεων. Ιδίως μετά τις βουλευτικές εκλογές της 11ης Μαΐου 2008, όταν με τη μετεκλογική βοήθεια των Αμερικανών και των Ευρωπαίων και σωρεία εξαγορών βουλευτών έγινε δυνατός ο σχηματισμός κυβέρνησης στο Βελιγράδι, τυφλά υποτακτικής στη Δύση, υπό τον πρωθυπουργό Μίρκο Τσβέτκοβιτς, στις 11 Ιουλίου του ίδιου χρόνου η Σερβία παραδόθηκε πλέον αμαχητί.
Οι εκλογές εκείνες είχαν καθοριστική σημασία για το μέλλον του σερβικού έθνους, γιατί στις 17 Φεβρουαρίου 2008 είχε ανακηρυχθεί μονομερώς η αποσχιστική από τη Σερβία ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου. Το γεγονός ότι στις σερβικές εκλογές που επακολούθησαν μετά τρεις μήνες δεν επικράτησαν οι πατριωτικές ή οι εθνικιστικές δυνάμεις, αλλά κυριάρχησαν έστω και με σκευωρίες οι δυνάμεις του ενδοτισμού που εκπροσωπεί ο πρόεδρος της Σερβίας, Μπορίς Τάντιτς, πολιτικός σύμμαχος του οποίου είναι και ο ασήμαντος πρωθυπουργός Τσβέτκοβιτς, απέδειξαν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ο σερβικός λαός ήταν αυτός που είχε υποκύψει τελεσίδικα στις δοκιμασίες μιας ταραγμένης δεκαπενταετίας αιματηρής αποσύνθεσης της κραταιάς Γιουγκοσλαβίας και του διαμελισμού της σε επτά μέχρι στιγμής ασήμαντα κρατίδια. Απογοητευμένος από τις κακουχίες και τις ήττες της εθνικιστικής περιπέτειας της αποτυχημένης προσπάθειας συγκρότησης μιας «Μεγάλης Σερβίας» στη θέση της καταρρεύσασας Γιουγκοσλαβίας, ο σερβικός λαός είδε να διαψεύδονται παταγωδώς και οι ελπίδες ευημερίας που είχε επενδύσει στη στροφή προς τον ενδοτισμό, έχοντας την αυταπάτη ότι οι ΗΠΑ και η ΕΕ θα αντάμειβαν τους Σέρβους για την εγκατάλειψη των ομοεθνών τους στο Κόσοβο και στη Βοσνία.
