| Η παρακμή της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας | ||
| Quel dommage! Τι κρίμα.
Ήταν τόσο όμορφη ιδέα, ζυγισμένη και φρόνιμη και ασφαλής. Η
σοσιαλδημοκρατία, ένας κομψός μεταπολεμικός συμβιβασμός: η αριστερά θα
δεχόταν να εγκαταλείψει τις πιέσεις της για να αλλάξουν οι δομές και οι
θεσμοί της παραγωγής και της εξουσίας στην Ευρώπη και σε αντάλλαγμα θα
έπαιρνε ένα δυνατό κράτος που θα αναδιένειμε αναδρομικά μέσω φόρων και
κοινωνικών υπηρεσιών σεβαστό μερίδιο από τα κέρδη των πλούσιων. Τι καλά,
μαγικά, όλοι ευχαριστημένοι. Ας γίνουμε λοιπόν όλοι φαντασιακοί (γιατί
οι πραγματικοί έχουν σοβαρά παράπονα) Σουηδοί. Ακόμα και στην Αμερική, η
κυρίαρχη φιλελεύθερη διανόηση στα Πανεπιστήμια προσχώρησε: Η Θεωρία της
Δικαιοσύνης του John Rawls είναι πιθανότατα η ισχυρότερη φιλοσοφική
τεκμηρίωση της σοσιαλδημοκρατίας που γράφτηκε ποτέ. Σε ένα τόσο
νοικοκυρεμένο και δίκαιο σύστημα, τι θα μπορούσε άραγε να πάει στραβά; |
... που φέρει το όνοµά της, στο Βερολίνο, δεν θα βρει κανείς πουθενά κάποιο άγαλµά της. Υπάρχει εκεί ένα µεγάλο θέατρο όπου ο Μπρεχτ ανέβαζε τα έργα του. Κι ένας µεγάλος κινηµατογράφος. ΄Οµως κανένα άγαλµα,καµιά προτοµή γι’ αυτήν, πουθενά. Μονάχα στα πεζοδρόµια, ο διαβάτης που θα χαµηλώσει το βλέµµα µπορεί να διακρίνει κάτι µακριές µπρούντζινες πλάκες και πάνω τους γραµµένες ολόκληρες φράσεις – τα λόγια της Ρόζας Λούξεµπουργκ. Υπάρχει καλύτερο µνηµείο από αυτό;