Μετά την τελευταία παράσταση του
έργου «Μπάρτλεμπι ο γραφιάς», της οποίας υπέγραψα τη σκηνοθεσία, έγινε
στον ύπνο μου ένας μεγάλος σεισμός... μπορεί να ήταν και η καρδιά μου
(προσφάτως συγχέω τους σεισμούς με τις ανάστροφες που παίρνει η καρδιά
μου) και χώθηκα κάτω από το μικρό τραπέζι καφενείου στο διάδρομο για να
προφυλαχτώ.
Στη γειτονιά που γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη είχε παντού χώμα και σκουριά και μόνο στη μικρή αυλή πίσω από το σπίτι μου φύτρωσε ένας Αείλανθος που από τα κλαδιά του κρέμασα ένα σχοινί κι έκανα κούνια με μια σανίδα και έφτανα ώς τον ουρανό.