Ο ιδιοσυγκρασιακός, ανατρεπτικός
σκηνοθέτης που σκηνοθετεί το "Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας" μιλάει για την
ελλειμματική δημοκρατία μας και τα σκοτεινά δάση που κρύβει ο πόθος
O Μιχαήλ Μαρμαρινός στη σκηνή του Rex όπου θα ανεβεί σε δική του
σκηνοθεσία το «Ονειρο Καλοκαιρινής Νύχτας».
Κύριε Μαρμαρινέ, ξαφνιάζεται κανείς όταν διαβάζει ότι μετά τις παραστάσεις «Πεθαίνω σαν χώρα», «Ηρακλής μαινόμενος» και «Insenso», σκηνοθετείτε το «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας», ένα έργο που αντιμετωπίζουμε συνήθως με μια ελαφρότητα, σαν να πρόκειται για κωμωδία. Ορθά προβληματιζόμαστε ή υπάρχει κάτι στο κείμενο αυτό που δεν έχουμε αντιληφθεί; «Και
μένα με ξαφνιάζει η συνύπαρξή μου με το “Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας”,
διότι συντηρώ αμφίθυμες διαθέσεις απέναντι σε αυτό το έργο. H αμφιθυμία
προκύπτει από τη γνώση ότι κανένας δεν είναι αθώος, ούτε εγώ, ούτε οι
θεατές, αλλά ούτε οι ηθοποιοί, και μοιάζει όντως αυτό το κείμενο σαν να
το συνοδεύει ένας υπέρτιτλος που γράφει τη λέξη “κωμωδία”.
