του Χρήστου Α. Μιχαήλ
Η παρουσία της επί σκηνής μοιάζει με μια φλόγα, η οποία όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν λέει να σβήσει. Ακόμα και αν τον τελευταίο καιρό έχει επιλέξει συνειδητά να μην εμφανίζεται πολύ, ακόμα και αν, όπως ισχυρίζεται, περνάει μια φάση συλλογισμού και εσωστρέφειας, η Τάνια Τσανακλίδου μάς αποκαλύπτεται πλήρως και ειλικρινώς. Σε σχέση με τα χρόνια που βρίσκεστε στο ελληνικό τραγούδι, οι δίσκοι σας δεν είναι και τόσοι πολλοί. Εκείνο που προκαλεί απορία είναι γιατί έχετε τόσες πολλές ζωντανές ηχογραφήσεις. Μέτρησα πέντε. Πάντα το live μού άρεσε περισσότερο. Το στούντιο δεν το άντεχα στο παρελθόν -τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει μέσα μου-, δεν μπορούσα να τραγουδήσω χωρίς κόσμο. Έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια με πολλή αγωνία και πολύ πυρετό, για να μπορέσω να εκτιμήσω τη δουλειά που γίνεται σε ένα στούντιο. Τις ηχογραφήσεις άρχισα να τις απολαμβάνω μετά το Μαμά Γερνάω, γιατί εκεί για πρώτη φορά συνδέθηκα με ανθρώπους που μου ενέπνεαν ασφάλεια.