Το θεώρημα του «εγιώ, εν τζιαι…»
Με τον Σάββα Ιακωβίδη
Κάποτε ένας Γάλλος πολιτικός είχε επισημάνει σε συνομιλητή του, με ωμότητα και κυνισμό πως, όποιος ασχολείται με την πολιτική, λερώνει τα χέρια του, ακόμα και το πουκάμισό του. Ο Γάλλος φιλόσοφος, Βολταίρος, είχε ορθά επισημάνει πως «η πολιτική είναι τίποτε άλλο παρά εκτός από την τέχνη της ψευδολογίας». Η πολιτική δεν έχει καμία σχέση με την ευθιξία και καμία συνάφεια με την αλήθεια. Είναι αδελφή του ψεύδους, συγγενής της εξαπάτησης και αυτάδελφη της παραπλάνησης. Είναι συνέταιρος της διαπλοκής και προαγωγός της εξάρτησης.
Πολλοί φιλόσοφοι και μελετητές χαρακτηρίζουν τα κόμματα και τους πολιτικούς ως οργανωμένες συμμορίες συμφερόντων, που η μόνη έγνοια τους δεν είναι οι επόμενες γενιές αλλ’ οι επόμενες εκλογές. Και, φυσικά, το κόμμα τους, η επανεκλογή τους, η καρέκλα τους, η εξουσιομανής καταξίωσή τους και η εν παντί υπεράσπιση της εικόνας τους. Στην Κύπρο, η πολιτική και οι πολιτικοί έχουν πλήρως απαξιωθεί για πολλούς λόγους. Σήμερα, ο κυριότερος λόγος είναι η οικονομική κρίση και τα ολέθρια παρεπόμενά της, για τα οποία κατηγορούνται υπουργοί και Πρόεδροι, αρχηγοί κομμάτων και βουλευτές, κομματικά στελέχη και άλλοι αξιωματούχοι.
Στην κυπριακή πολιτική τεχνοτροπία ισχύουν μερικές πρακτικές που έχουν τσιμεντωθεί στη ροή του χρόνου. Ισχύει για πολλούς η αντίληψη τού «ως τζιείθθεμερου…», με την έννοια ότι αδιαφορώ να κάνω κάτι, επειδή το σπρώχνω πάρα κάτω… και το αφήνω μετέωρο ή ανεκτέλεστο. Ή ακόμα, όπως το επισημοποίησε ο Δ. Χριστόφιας, «δεν φακκώ πενιάν» ή, χειρότερα, «δεν έχουμεν υπόθεση». Όμως, τα εύσημα πρέπει να αποδοθούν στον γνωστό σεναριογράφο και ηθοποιό, Γιώργο Τσιάκκα. Διά του χαρακτήρα που Αρτεμάκη, που δημιούργησε στη γνωστή τηλεοπτική, επιτυχημένη σειρά του ΣΙΓΜΑ, «Βουράτε γειτόνοι…», απέδωσε εναργώς την απίστευτη ευθυνοφοβία, την εγκυστωμένη ανευθυνότητα, την προσωπική (και πολιτική) ανανδρεία, την αναξιότητα, την αναξιοπρέπεια και τη θρασυδειλία σημερινών Κυπρίων, ειδικά πολιτικών. Κάθε φορά που ο γραφικός Αρτεμάκης ετίθετο ενώπιον διλήμματος, μιας απόφασης ή όταν έπρεπε να κάνει κάτι, απαντούσε με την κλασική, πια, έκφραση: «Εγιώ, εν τζιαι…». Δεν ήξερε ποτέ τι να πει, τι να κάνει, πώς να αντιδράσει, τι να αποφασίσει και πώς να συμπεριφερθεί. Και, φυσικά, ήταν πάντοτε ευθυνόφοβος και μονίμως ανεύθυνος.
