Κοινή είναι η πεποίθηση
ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια το κράτος αντιμετωπίστηκε ως λάφυρο από
κυβερνήσεις, κόμματα και πολιτικά πρόσωπα. Σταθερά από το 1974 και
εντεύθεν κάθε κόμμα και ηγεσία που κέρδιζε τις εκλογές και ανελάμβανε
την εξουσία φρόντιζε πρώτα απ' όλα να καταλάβει το κράτος, τη διοίκησή
του, τους οργανισμούς και τις επιχειρήσεις του. Σχεδόν από την επομένη
της ορκωμοσίας νέας κυβέρνησης στρατιές στελεχών, πολιτευτών, κομματικών
παραγόντων και φίλων έραβαν κοστούμια και μοίραζαν θέσεις. Με μόνο
προσόν κομματικά διαβατήρια κέρδιζαν θέσεις, μισθούς, προνόμια και με τη
σειρά τους κουβαλούσαν στους χώρους που κατελάμβαναν τα δικά τους
ασκέρια ασχέτων, αχρήστων και το χειρότερο επιτηδείων, με αποτέλεσμα σε
ελάχιστο χρόνο να διαμορφώνεται μια αλυσίδα συμφοράς και λεηλασίας
μαζί. Αυτή η αλυσίδα με τα χρόνια διαμόρφωσε ακαταμάχητη βάση φθοράς που
έφερε την Ελλάδα στη σημερινή άθλια θέση.
Θα περίμενε λοιπόν κανείς ότι μετά τη δυστυχή εμπειρία της κρίσης
τα κόμματα και οι ηγεσίες θα άλλαζαν στάση και νοοτροπία. Οτι θα
φρόντιζαν πρώτα απ' όλα να καταγράψουν τις προβληματικές ζώνες, να
εντοπίσουν αδυναμίες, να επιλέξουν λύσεις και στη συνέχεια να διαλέξουν
τους καλύτερους προκειμένου να επιτύχουν πρόοδο και αποτελέσματα. Ομως
τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Γιουρούσια ξεκίνησαν,
εισβολές ετοιμάζουν, οι στρατιές των κομματικών γιγάντων ανυπομονούν και
οι ηγεσίες ενθαρρύνουν τις προσδοκίες τους, όπως οι πρώτες πράξεις
δείχνουν.
